่น คำพูดของเขาไม่น่าฟังเลย! ในขณะเดียวกันสวี่เชอก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันที และมองชายวัยกลางคนหัวล้านที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันด้วยความระแวง
“คุณคือใคร?”
แม้ว่าเขาจะคุยกับสัตว์ประหลาดตลอดเวลา แต่เขาก็ยังคงใส่ใจสิ่งรอบตัวอย่างใกล้ชิด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่รู้ว่าชายวัยกลางคนหัวล้านตรงหน้าปรากฏตัวขึ้นมาได้อย่างไร
“สวัสดี ผมชื่อหลี่ซือเหวย เป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งของต้าเซี่ย” สายตาอันซับซ้อนของหลี่ซือเหวยตกลงบนเหรียญอาจารย์ระดับสามที่อกของสวี่เชอ “ผมเดาว่าคุณก็เป็นอาจารย์เหมือนกัน?”
“เรียกผมว่า… ผมชื่อสวี่เชอ”
คนตรงหน้าเขามีพลังมากกว่าเขามาก การโกหกจึงไม่มีประโยชน์ จุดที่สำคัญกว่านั้นคืออีกฝ่ายเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งของต้าเซี่ย
“สวี่เชอ?” หลี่ซือเหวยพึมพำเบาๆ แล้วส่ายหน้า “ขอโทษด้วยครับ ไป๋เสวี่ย ม้าตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของผม เมื่อกี้มันคลุ้มคลั่งไปนิดหน่อย แต่โชคดีที่ไม่ไได้ทำร้ายคุณ” เมื่อพูดจบ หลี่ซือเหวยก็ชี้ไปที่ท่าทางน่าสมเพชของไป๋เสวี่ยและพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “คุณทำได้ยังไงครับ?”
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า จะสามารถทำให้สัตว์ระดับสี่ยอมจำนนได้ด้วยการประจบประแจงเท่านั้น
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมแค่ทำตามความรู้สึก บางทีมันอาจจะเป็นพรสวรรค์มั้ง” เมื่อได้ยินคำถาม สวี่เชอก็ไม่รู้ว่าทำไมแต่ตอบออกไปเหมือนเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ
แล้วเมื่อครู่ก็ค่อ
