เขาที่ศึกษามันมานานก็ยังแยกไม่ออกด้วยตาเปล่า ในฐานะนักปรุงยาระดับเจ็ดผู้ทรงเกียรติ เขาไม่ได้ขาดแคลนยาวิเศษ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะแจกจ่ายเงินทองไปทั่ว โดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าของสวี่เชอ เขาพลันมีลางสังหรณ์แรงกล้าในใจ นั่นคือถ้าเขาปล่อยให้เลือกต่อไป เขาคงจะถูกสวี่เชอทำให้หมดตัวแน่ๆ คิดถึงตรงนี้เซียเติ้งก็โบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าสงบนิ่ง
“ไม่ตองลองแล้ว ข้ายอมรับว่าเจ้ามีความสามารถมากทีเดียว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวี่เชอก็ไม่สามารถซ่อนความผิดหวังบนใบหน้าเอาไว้ได้ ในตอนนี้เขากลับหวังเป็นครั้งแรกว่าเซียเติ้งจะถามคำถามตัวเองต่อไป แบบนี้เท่านั้นถึงจะได้กินยาฟรีต่อไปได้ มันช่างเจ๋งเหลือเกิน ยาหยวนเหนิง! ยาอี้จิง! ยาจินกัง!
ยาทั้งสามชนิดนี้ไม่มีชนิดไหนที่ถูกกว่ายาขยายเส้นลมปราณในโลกภายนอกเลย
โดยเฉพาะยาจินกัง ถ้าสามารถกินยาต่อไปได้อีกสักหลายเม็ด เส้นสีฟ้าทั่วร่างกายอาจจะมีคุณภาพมากขึ้นได้
แต่น่าเสียดาย ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว คงไม่มีทางได้กินฟรีอีกต่อไป
‘ทำไมท่านเซียถึงให้การประเมินแบบนี้ได้!’
ไมค์ที่มักจะกุมหน้าก้มตาและมีตัวตนน้อนนิดอยู่เสมอ ตอนนี้หัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขารับผิดชอบดูแลการเกษียณของเซียเติ้งที่สาขาร้านยาเผิงเฉิงมาเป็นเวลานาน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีตระกูลใหญ่มากมายที่พาเภสัชกรที่มีพรสวรรค์มาเยี่ยมเยียนเป็นพิเศษ แต่ไม่เคยมีใครได้รับคำชมจากท่านเซียเลยแม้แต่คนเดีย
