บทที่ 438 พิฆาตกรรม มิพิฆาตชน!
ถ้อยคำของอั้งเซียวยังไม่ทันจบ ลวี่หยางก็ได้สติกลับคืนมา
มันเข้าใจผิดแล้ว!
นี่เกินความคาดหมายของลวี่หยางไปมาก เขาไม่คิดเลยว่าด้วยเหตุผลใดในความคิดของอั้งเซียวจึงทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด คิดว่าเขาคือหงยวิ๋น
ทว่าเรื่องนี้หาได้ขัดขวางการตอบสนองของลวี่หยางไม่
สีหน้าเขาแปรเปลี่ยน ละหว่างสว่างกับมืดอยู่ครู่หนึ่ง จนในที่สุดจึงทอดถอนใจยาว มองไปยังอั้งเซียวแล้วกล่าวว่า “ไม่ทราบว่าท่านผู้เฒ่า รู้ได้อย่างไร?”
“ง่ายดายยิ่ง”
อั้งเซียวเห็นดังนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย “สรรพสิ่งล้วนมีเหตุปัจจัยและรากที่มา ใต้หล้านี้ไหนเลยจะมีผู้บรรลุสูงส่งที่เกิดขึ้นลอย ๆ โดยไม่มีเหตุ”
“เมื่อคราวจงกวงพาเหล่าเจินจวินจากไป หงยวิ๋น เจ้าไม่ได้อยู่ในหมู่นั้น ด้วยวิธีของเจินจวินกลับชาติมาเกิด เดิมทีเจ้าควรกลับมาท้าทายตะเกียงดับแสงอีกครั้ง ข้าเองก็เตรียมวิธีรับมือไว้มากมาย แต่ผลกลับเป็นว่าเจ้าหายไปจากโลกดุจระเหยหายราวสามสิบปี”
“ข้าเกือบคิดว่าเจ้าตายไปแล้ว”
“และบังเอิญเหลือเกิน เมื่อคราวนั้นสหายเก่าที่ประลองหมากล้อมกับข้า ณประตูสวรรค์ทักษิณก็หายสาบสูญไปพร้อมกับหงยวิ๋นอย่างลึกลับจากฟ้าดินแห่งนี้”
“จนหลายปีให้หลัง สหายจึงปรากฏกายขึ้นมาเฉียบพลัน”
“แขกนอกฟ้า… ช่างน่าสนใจนัก”
เอ่ยถึงตรงนี้ แววตาของอั้งเซียวเต็มไปด้วยความสนใจ “แม้เจ้าปิดบังได้ดีเพียงใด ข้าผู้เคยประมือกับเจ้าหลายคราก็ย่อมรู้ลึกซึ้ง”
“แก่นแท้ท
