องคำของเจ้า ในสายตาผู้อื่นอาจซ่อนเร้นได้”
“ทว่าในสายตาข้า… ปิดไม่มิด!”
ถ้อยคำของอั้งเซียวแน่วแน่จนลวี่หยางต้องหรี่ตาลง ความคิดแจ่มชัดในใจแท้จริงแล้วเป็นเพราะแก่นแท้ทองคำของหงยวิ๋น
อั้งเซียวรู้สึกถึงแก่นแท้ทองคำของหงยวิ๋น!หากสิ่งอื่นเป็นเพียงหลักฐานประกอบ นี่ก็คือหลักฐานเด็ดขาด เพราะใครเล่าจะคาดคิดว่าหงยวิ๋นเพิ่งกลับชาติมาเกิดก็ถูกเขาสังหารตัดตอนกลางทางแล้ว?
คิดถึงเพียงเท่านี้ ลวี่หยางก็ตัดสินใจปิดปากเงียบ
พูดมากผิดมาก
เวลานี้ต้องเงียบแล้ววางท่าผู้สูงส่ง!
อีกด้านหนึ่งอั้งเซียวเห็นลวี่หยางไม่ตอบ ก็เพียงส่ายศีรษะ “สหายจะหวาดกลัวข้าดุจพยัคฆ์ไปไย บัดนี้เรามิได้มีความขัดแย้งกันอีกแล้ว”
“ข้าดูออกว่าเจ้าละทิ้งตะเกียงดับแสงหันไปแสวงหาตำแหน่งมรรคผลนอกฟ้า ที่ผ่านมาเจ้าซ่อนตัวอยู่ในนิกายกระบี่ คงเพราะสนใจตำแหน่งมรรคผลวิถีกระบี่กระมัง? ที่แท้ข้าก็มองเจ้าเบาไป เจ้ากล้าละบางสิ่งเพื่อเลือกบางสิ่ง สมแล้วที่เป็นยอดคนแห่งฟ้าดิน เสียดายเพียงโชคของเจ้ามักติดขัดอยู่บ่อยๆ”
ฉับพลัน หัวใจของลวี่หยางก็สว่างวาบ
จากถ้อยคำของอั้งเซียวเขาจับสังเกตได้ทันทีว่า—
เขาคิดว่าข้ามุ่งสู่ตำแหน่งมรรคผลวิถีกระบี่ แต่กลับว่าโชคข้าไม่ดี เช่นนี้แปลว่าเขาไม่เชื่อว่าตำแหน่งมรรคผลวิถีกระบี่จะสำเร็จได้?
เพราะเหตุใด?
ลวี่หยางครุ่นคิดถ้อยคำอยู่เนิ่นนาน ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ
“ท่านผู้เฒ่าคิดว่าข้า จะคว้าตำแหน่งมรรคผลวิถีกระบี่มิได้หรือ?”
