บทที่ 435 พระผู้เป็นเจ้าแห่งดินแดนสุขาวดี, มิได้ด้อยกว่าผู้ใด
ตะวันฉายดาวประจักษ์ รุ้งขาวทาบทับอาทิตย์
หากเป็นเมื่อสามสิบปีก่อน ปรากฏการณ์ทางฟ้าเช่นนี้มิใช่สิ่งแปลกตา ทุกครั้งที่มีเจินจวินเหยียบย่างอยู่ในโลก เพียงทอดสายตาลงมา ก็จะบังเกิดปรากฏการณ์น่าครั่นคร้ามเช่นนี้
ชั่วขณะนั้น สรรพเสียงพลันดับสิ้น
แม้แต่เสียงสังหารในนิกายกระบี่ก็พลันแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่ามีเจินเหรินขั้นวางรากฐานอยู่เท่าใดที่เบนสายตาไปยังทิศของสกุลเย่
แล้วพวกเขาก็ได้เห็นสภาพอเนจอนาถของสกุลเย่ในยามนี้
ช่างเป็นคนที่อำมหิตนัก!
ยามนี้ แม้แต่เจินเหรินนิกายศักดิ์สิทธิ์ซึ่งขึ้นชื่อว่าบ้าบิ่น ยังอดให้หัวใจสะท้านมิได้เมื่อทอดมองลวี่หยาง สายตาราวกับกำลังมองผู้วิกลจริต
เห็นเพียงคลังสมบัติแทบทั้งมวลของสกุลเย่ ถูกเหล่าวิญญาณธงซึ่งมีจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าและเหล่าผู้สืบสายจากนิกายศักดิ์สิทธิ์กวาดเกลี้ยงสิ้น ส่วนเจินเหรินและศิษย์สายตรงของสกุลเย่ที่เหลืออยู่ กลับถูกมารดาไร้กำเนิด เจ้าที่เมืองหลวงอู๋หนิง และปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยน ซึ่งล้วนเป็นวิญญาณธงที่มาจากสวรรค์เจ็ดยอแสง สะกดพลังวิชาไว้ แล้วกวาดต้อนมายังเบื้องหน้าลวี่หยางทีละคน
“ครืน!”
ชั่วขณะนั้นดินบนกำแพงบนฟากฟ้ากลับทอแสงสว่างยิ่งนัก ราวกับมีดวงเนตรมหึมาคู่หนึ่ง ทะลวงหมอกหนาทึบ จ้องมองลวี่หยางอย่างแน่วแน่
ทว่าลวี่หยางกลับหาได้หวาดหวั่นไม่
เจ้าจะทำอะไรข้าได้เล่า?
ก็เ
