พียงเดือดดาลไร้ทางออกเท่านั้น!
วินาทีถัดมา ลวี่หยางเบนสายตาลง มองเหล่าศิษย์สกุลเย่ที่ถูกกดปราบอยู่เบื้องล่าง ผู้นำคือผู้นำสกุลเย่ เย่เส่าอิง
เห็นดังนั้น ลวี่หยางก็ส่ายศีรษะ
วิญญาณธงแห่งสวรรค์เจ็ดยอแสงยังใจดีเกินไป ไม่อาจกลมกลืนกับสภาพของสถานที่บัดซบนี้ได้เท่าวิญญาณธงนิกายศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้คล่องมือกว่า
“ยังยืนตะลึงอยู่ทำไม?”
ลวี่หยางเอ่ยเสียงราบ เรียบเย็นว่า “ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่า… ฆ่าล้างตระกูลเย่ อย่าให้เหลือแม้แต่สุนัขไก่! หรือพวกเจ้ายังฟังไม่ชัด ต้องให้ข้าพูดซ้ำอีกหรือ?”
คำกล่าวนี้เอ่ยออกมา ทำให้ทุกผู้คนพลันชะงักงัน
ยามนี้ เจินเหรินขั้นวางรากฐานซึ่งลอบจับตาดูสถานที่นี้อยู่ทุกคน รวมถึงเย่เส่าอิงและเหล่าเจินเหรินสกุลเย่ต่างเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง
ดาวฤกษ์ปรากฏ เจินจวินเพ่งมอง! ในสถานการณ์เช่นนี้ เจ้ากลับยังคิดฆ่าล้างสกุลเย่ทั้งตระกูล?
ในขณะที่ผู้คนยังตื่นตะลึง เหล่าวิญญาณธงที่ภักดีต่อเขาสุดขั้วก็ลงมือแล้ว ชั่วพริบตา ที่ดินของสกุลเย่ทั้งผืนก็กลายเป็นภูเขาศพทะเลเลือด
ที่ข้างกายลวี่หยาง เงาร่างของบรรพชนถิงโยวเผยขึ้นอย่างเงียบงัน
“เจ้ามิจำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้”
บรรพชนถิงโยวทอดถอนใจ เห็นได้ชัดว่าคิดว่าลวี่หยางทำเช่นนี้เพื่อตน เพื่อระบายโทสะแก่ลัทธิอสูรวิญญาณ ดวงตาจึงมีแววซาบซึ้งขึ้นเล็กน้อย
“สามารถสังหารอวตารของเจินจวินเจิ้งเต๋อได้ ข้าก็พอใจแล้ว เจ้ากลับฆ่าล้างสกุลเย่ ข้า
