เย่ซวงเยว่ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่ได้มีความประทับใจที่ดีต่อจางฉีมากนัก
เธอกับจางฉีอยู่ห้องเดียวกันตอนมัธยมปีหนึ่ง และจางฉีเคยจีบเธอในตอนนั้น
แต่นับตั้งแต่จางฉีปลุกพรสวรรค์ระดับ B ในชั้นมัธยมปลายปีสอง เขาก็ไม่ทักทายเพื่อนร่วมชั้นที่มีพรสวรรค์ต่ำกว่าระดับ C อีกเลย และทำเป็นไม่รู้จักเมื่อเจอกัน
แม้เธอจะไม่สนใจ แต่ก็ไม่ได้หยุดความรู้สึกรังเกียจได้
“เอ่อ… ไม่มีอะไรหรอก แค่บังเอิญเจอเธอ เราคุยไปเดินไปได้ไหม?”
จางฉีมีรอยยิ้มที่เขาคิดว่าสง่างามบนใบหน้า และแสดงท่าทางอย่างสุภาพ
“ไม่ล่ะ พูดมาเลยว่าอยากพูดอะไร ฉันยุ่ง”
เย่ซวงเยว่ไม่ให้เกียรติเขาเลยแม้แต่น้อย
ใบหน้าของจางฉีแข็งค้าง แววตาฉายแววโกรธออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ยังกดความรู้สึกไว้พร้อมกับยิ้มพูดว่า
“อย่างนั้นเหรอ? งั้นฉันจะพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน”
ตอนนั้นจางฉีลดเสียงลงทันทีและถามว่า “เธออยากย้ายมาเรียนห้องเราไหม?”
เย่ซวงเยว่หรี่ตามองดูจางฉีอย่างพินิจ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล “ไม่”
“ไม่สนใจเหรอ?”
