บทที่ 434 แก่นแท้ทองคำเจิ้งเต๋อ ตำแหน่งมรรคผลสั่นสะเทือน
“ซ่า ซ่า!”
พร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มถือกระบี่นั้นแตกสลายลง เปลวเพลิงสายหนึ่งพลันระเบิดปะทุ สาดกระเซ็นเป็นแสงเพลิงระยับพร่างพราย และท่ามกลางนั้นยังมีเส้นประกายทองสายหนึ่งที่ดูราวกับคิดจะฉวยโอกาสหลบหนีไป
ทว่า ลวี่หยางซึ่งเฝ้าจ้องตาเป็นมันอยู่ก่อนแล้ว จะปล่อยให้มันมีโอกาสเช่นนั้นได้อย่างไร?
“มากับข้า!”
แทบจะในเวลาเดียวกัน วิชาเทพสายหนึ่งก็พลันลงสู่เรือนเงียบ เสมือนความว่างเปล่าได้อ้าปากยักษ์ออก ดูดกลืนสรรพสิ่งในเรือนนั้นอย่างบ้าคลั่ง
ปราณแท้จริงบรรจุ!
วิชาเทพนี้แม้แต่แก่นฟ้าดินแห่งสวรรค์เจ็ดยอแสงยังดูดซับออกมาได้ เพียงเศษเสี้ยวทองคำแท้เช่นนี้จะต้านทานอย่างไรได้ ชั่วพริบตาก็ถูกลวี่หยางตรึงแน่นอยู่กับที่
ครั้นทำสิ่งทั้งปวงเสร็จสิ้น ลวี่หยางก็โล่งใจขึ้นมาบ้าง แล้วหันไปยังบรรพชนถิงโยว
“ขอแสดงความยินดีต่อท่านบรรพชน”
คุณค่าทางใจนั้นจำต้องมอบให้ครบถ้วน ดังนั้นการลงกระบี่สุดท้ายปลิดชีพเด็กหนุ่มผู้ถือกระบี่ ลวี่หยางจึงมอบให้เป็นฝีมือของท่านบรรพชนถิงโยว นับเป็นความอ่อนโยนที่มอบแก่ดวงวิญญาณแห่งธงผืนนี้โดยแท้
อีกฟากหนึ่ง บรรพชนถิงโยวย่อมปรากฏว่าซาบซึ้งยิ่งนัก เพียงเห็นเขาหันกายกลับมามองลวี่หยาง แล้วไม่เอื้อนวาจาแม้ครึ่งคำ หากแต่ก้มกายประนมคารวะอย่างลึกซึ้ง “แม้จะเป็นเพียงร่างจำแลง หากแต่ก็ถือว่าข้าได้ปลดเปลื้องหนึ่งเรื่องราวในใจเมื่อวันวาน ข
