“ง่ายมาก หนึ่งคือเอาทรัพยากรในกระเป๋าเป้ทั้งหมดมาให้ฉันดี ๆ และต้องส่งให้ฉันทุกเดือนตั้งแต่นี้ไป ยังไงแกก็ต้องถูกไล่ออกสักวันอยู่แล้ว มีทรัพยากรไว้ก็สิ้นเปลืองเปล่า ๆ!
สอง แกกล้าด่าฉันเมื่อกี้ งั้นเอาแบบนี้ดีกว่า ฉันจะไม่ทำให้แกลำบาก คุกเข่าต่อหน้าฉันแล้วตบหน้าตัวเองสิบ... ไม่สิ! ยี่สิบที ถ้าทำได้ ฉันจะพิจารณาการให้อภัย”
หลังจากฟังคำพูดของหลงเอ้าเทียนอย่างตั้งใจ สวี่เช่อพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ฉันรู้แล้ว”
“แกเข้าใจบ้าอะไร? รีบคุกเข่าขอโทษฉันเดี๋ยวนี้!”
หลงเอ้าเทียนเชิดคางขึ้นมองท้องฟ้า สีหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส
ฝูงชนรอบข้างต่างก้มหน้าลงราวกับทนดูไม่ได้ ดูเหมือนจะตัดสินชะตากรรมของสวี่เช่อไว้แล้ว
สวี่เช่อพูดอย่างช้า ๆ “ฉันเข้าใจดีว่าในโลกนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพละกำลัง”
หลงเอ้าเทียนขมวดคิ้วทันที สีหน้าไม่พอใจ “แกจะมัวพล่ามอะไรอีก ไอ้เด็ก…”
แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ สายตาของเขาก็พร่ามัว
เมื่อมองเห็นได้ชัดเจน ฝ่ามือกำลังพุ่งเข้าใส่หน้าเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงอากาศที่ถูกฉีกกระชาก
วินาทีถัดมา
เสียงตบดังสนั่น หลงเอ้าเทียนกระเด็นไปด้านหลังทันที ร่างกระแทกพื้นอย่างแรง
