ของเธอป้องไปที่หูทั้งสองข้างราวกับว่าเธอไม่ต้องการรับรู้หรือได้ยินเสียงใดๆบนโลกนี้
เห็นปฏิกิริยาของหญิงสาวเจมส์ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว หลังจากได้ใช้ความคิดเพียงครู่หนึ่งเพื่อปะติดปะต่อเรื่องราวเจมส์ก็ค้นพบข้อสมมติฐานที่มีความเป็นไปได้สูงมาก
“ เจ้าคือหนึ่งในเด็กๆพวกนั้น ? ”
ข้อสันนิษฐานของเจมส์เป็นเหมือนกับลูกกุญแจที่คลายโซ่ตรวนทั้งหมด แม้ว่าหญิงสาวจะป้องหูของตนเองแต่มันก็ไม่แน่นพอที่จะปิดบังเสียงทั้งหมด เธอยังคงได้ยินคำถามของชายหนุ่มอย่างชัดเจน
คำถามของเจมส์นั้นเป็นเหมือนกับพันธนาการที่ทำให้เธอไม่สามารถหลีกหนีจากความเป็นจริง
ในตอนนั้นเองหญิงสาวก็ได้ลดมือทั้งสองข้างที่ป้องใบหู มือที่ขาวซีดนั้นหล่นลงเหมือนกับว่าพวกมันหมดสิ้นเรี่ยวแรง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกสำนึกในความผิดพลาด เธอก้มหน้าและหยดน้ำตาจำนวนมากก็ไหลออกมา
“ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง . . . เพราะพวกผู้ใหญ่บอกว่าดารินคือลูกสาวของแม่มด พวกเราจึงรังเกียจนางและในวันนั้นเมื่อยี่สิบปีก่อนข้าและเด็กคนอื่นๆก็ได้ทำสิ่งที่ยากจะให้อภัย เราใช้ก้อนหินขว้างปาใส่นางด้วยความรังเกียจแต่ข้าก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์ใน
