ครั้งนั้นจะทำให้ดารินต้องตาย ข้าไม่ได้ตั้งใจ. . . ข้าขอโทษ ดาริน ข้าขอโทษ !! ” หญิงสาวสารภาพบาปที่เธอเคยก่อไว้ด้วยเสียงสะอื้น
เจมส์ทำได้เพียงรับฟังและมองดูหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเวทนาซึ่งในวินาทีนั้นเองแสงสว่างจางๆก็ปรากฏขึ้นไม่ห่างจากร่างของหญิงสาวเท่าใดนัก
แสงสว่างดังกล่าวกลายเป็นภาพร่างของเด็กสาวที่ดูเลือนราง เธอจ้องมองหญิงสาวที่กำลังร้องไห้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและแค้นเคือง อย่างไรก็ตามไม่กี่วินาทีต่อมาดวงตาที่โกรธแค้นนั้นก็สั่นสะเทือนและเปื้อนไปด้วยน้ำตาอันบริสุทธิ์ของเด็กสาว
แน่นอนว่าเด็กสาวผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากดาริน เธอปรากฏตัวในร่างปกติที่ซึ่งเป็นเด็กสาววัยแก่นแก้ว ผมสีน้ำตาลของเธอถักเปียไว้ทั้งสองข้าง แก้มที่อวบอิ่มเหมือนกับลูกซาลาเปานั้นทำให้เธอดูน่ารักน่าหยิกอย่างบอกไม่ถูก
ในเวลานี้ดารินกำลังร้องไห้ . . .
“ วูวู ทำไมพวกเจ้าจึงรังแกข้า วูวู ข้าเจ็บ ข้าก็แค่อยากวิ่งเล่นไปพร้อมๆกับพวกเจ้า ทำไม. . . ทำไมข้าจึงถูกรังเกียจ ” ดารินใช้มือเล็กๆของเธอปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างเหนื่อย ร่างของเธอสั่นเทาจนดูน่าเวทนาสงสารอย่างสุดหัวใจ
ดารินนั้นไม่เคยเกลียดใครอย่างแท้จร
