บทที่ 426 ลงเขา…ขจัดมาร!
ผาจี๋เทียน คฤหาสน์ตระกูลเย่
เพียงเห็นเย่เส่าอิง ผู้นำตระกูลเย่ ยืนสงบนิ่งอยู่ริมระเบียง มือทั้งสองไพล่หลัง สายตาเหม่อมองออกไปนอกภูผา… และเบื้องหลังเขา มีบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย มีรังสีอำมหิตอยู่ทั่วกายยืนอยู่
“เห้อ…น่าเสียดายยิ่งนัก”
เย่เส่าอิงทอดถอนใจแผ่วเบา ดวงตาฉายแววปลงตก หากแต่ในถ้อยคำกลับแฝงไว้ด้วยความเสียดาย “หากเจินเหรินปราบมารยังนับว่าเป็นพวกเดียวกับตระกูลเย่ไซร้ ข้าย่อมไม่มีวันคิดลงมือเช่นนี้เด็ดขาด”
“เรื่องเช่นนี้…มิใช่ต่างอะไรจากการตัดแขนตนเองหรอกหรือ?”
‘น่าเสียดายยิ่ง…กวงจี้ ยังไงเสียวันหนึ่งก็ต้องถวายตนแก่หนทางแห่งกระบี่อยู่ดี ในเมื่อหลีกเลี่ยงมิได้ เช่นนั้นแล้วจะลงมือเมื่อใดก็ไม่ต่างกัน…ก็ควรฉวยโอกาสนี้ให้ตระกูลเย่ของข้าได้รับผลประโยชน์ให้มากที่สุดไม่ดีกว่าหรือ?’
‘ถึงอย่างไร ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา หากปราศจากการบ่มเพาะเลี้ยงดูของตระกูลเย่ เขาก็คงไม่มีทางบรรลุถึงฐานะพลังอย่างในตอนนี้ แล้วยิ่งหากวันหน้าตระกูลเรายิ่งใหญ่มั่นคง ก็ย่อมมีโอกาสเรียกเขากลับมาได้อีก เมื่อถึงเวลานั้น เขาย่อมต้องยินดีโดยแท้’
ความคิดนี้ ทำให้เย่เส่าอิงคลายใจลงในบัดดล
หรืออีกนัยหนึ่ง…นี่ต่างหากคือกฎแห่งการดำรงอยู่ของนิกายกระบี่ที่แท้จริง มีแต่เจินเหรินปราบมารผู้เดียวเท่านั้น…ที่ไม่เคยปรับตนเข้ากับมันเลย
ฉะนั้น…บัดนี้…เขาจึงจำต้องถูกขจัดออกไป
“เย่เฉิง”
เย่เส่าอิงหันมองบุรุษหนุ่
