าทั่วไป แล้วอาศัยอยู่รอบนอกเมืองเทียนตี้ ทำงานตอนพระอาทิตย์ขึ้น และพักผ่อนตอนพระอาทิตย์ตก แต่กลับไม่มีวันแก่ ไม่มีวันตาย แล้วก็คอยบริการต่างๆ ให้กับบุคคลภายนอก”
“พวกเจ้าอย่างนั้นหรือ เจ้าก็เป็นภูตในเมืองเทียนตี้ด้วยหรือ” เจียงหลีตกตะลึง
เด็กน้อยยื่นมือออกไป
เจียงหลียิ้มเย็น “ข้าไม่ต้องการคำตอบนี้” คิดจะปล้นหินแก่นวิญญาณของนางหรือ
“จิ๊บๆ!” เจ้านกตัวน้อยสีเขียวแกมน้ำเงินบนไหล่ของเจียงหลีส่งเสียงเรียกร้องราวกับกล่าวหาว่าเด็กคนนี้เจ้าเล่ห์
เด็กน้อยหันไปมองแล้วเอ่ยยิ้ม “โอ้ เผ่าปีศาจ”
“…” เจียงหลีเงียบ เด็กคนนี้อ้างว่าเป็นภูตในเมืองเทียนตี้แห่งนี้ และเขาสามารถเห็นที่มาของนกน้อยสีเขียวแกมน้ำเงินได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเตือนให้เจียงหลีนึกขึ้นได้ ในที่แห่งนี้อย่าได้ไว้ใจใครง่ายๆ
เจียงหลีหยิบหินแก่นวิญญาณออกมาและวางไว้ในมือของเด็กน้อย “ข้ากำลังจะไปประภาคาร ต้องไปอย่างไร”
เด็กน้อยเก็บหินแก่นวิญญาณแล้วชี้นิ้ว “ตรงไปจนสุดทางก็ถึงแล้ว”
เมื่อได้รับคำตอบ เจียงหลีก็หันหลังและกำลังจะจากไป
แต่เมื่อนางเพิ่งจะเดินได้สองก้าว เสียงเด็กคนนั้นก็ดังขึ้นจากข้างหลัง “นี่ เห็นท่านเป็นคนใจกว้าง ข้าจะเตือนท่านโดย
