ไม่คิดค่าใช้จ่าย ภูตมีอยู่เฉพาะในเมืองชั้นนอกของเมืองเทียนตี้ และหินแก่นวิญญาณคืออาหารของภูต ดังนั้นที่นี่ใช้แต่หินแก่นวิญญาณ ท่านควรประหยัดในการใช้จ่ายบ้าง! ฮ่าๆๆ…”
คำพูดก่อนหน้านี้ยังคงทำให้เจียงหลีประทับใจ แต่เสียงหัวเราะตามหลังกลับทำให้เจียงหลีคิดว่า เขากำลังหัวเราะเยาะตัวเองที่เหมือนคนโง่เขลา
ใบหน้าของนางมืดครึ้ม แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกไป
จากการแนะนำของเด็กน้อยที่เจอก่อนหน้านี้ เมื่อเจียงหลีเดินผ่านพวกภูตเหล่านี้ก็ต่างมองนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกเขาไม่ต่างอะไรกับคนจริงๆ ไม่มีแม้แต่จดบกพร่อง
เดินตรงไปตลอดทาง เจียงหลีใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยามจะถึงจุดสิ้นสุด ใครๆ ก็นึกภาพได้ว่าเมืองเทียนตี้กว้างใหญ่เพียงใด
ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามในการเดินไปตามถนนก่อนที่จะถึงจุดหมาย
ที่ปลายถนนสายนี้ เป็นอย่างที่เด็กพูด คือมีประภาคารสูงเก้าชั้นขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเจียงหลี ในแต่ละชั้นของประภาคารก็มีสังเวียนขนาดใหญ่ และข้างสังเวียนนั้นมีถ้วยแก้วเคลือบหลากสีสันสวยงามเรียงกันเป็นแถว
เพียงแต่ ถ้วยแก้วเคลือบสีสันเหล่านี้กลับมอดดับแสงแล้ว
เจียงหลีถอนสายตาจากประภาคารและปักหลักแถวๆ นั้น
หลายคนยืนอยู่ใต้
