กอยู่กับที่
นางเคยพูดเช่นนี้จริงหรือ
โอ้! ถ้าหากแพร่งพรายออกไป นางต้องถูกศิษย์พี่ใหญ่ตีตายแน่ๆ เลย!
ไม่ ไม่ ไม่ นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ดวงตาของเจียงหลีหรี่ลงอย่างรวดเร็ว นางมองไปที่เว่ยจี๋ด้วยความตกใจและตะโกนออกมา “เจ้าคงไม่คิดอยากได้ศิษย์พี่ใหญ่จริงๆ ใช่หรือไม่!”
“…” ปฏิกิริยาของเจียงหลี ทำให้เว่ยจี๋เจ็บปวดอย่างยิ่ง ดวงตาหงส์เต็มไปด้วยความผิดหวัง
ดูเหมือนว่าเขาได้ปิดกั้นตัวในพื้นที่มืดมนนั้นอีกครั้งและปฏิเสธการเข้าใกล้ของทุกคน
แค่กๆ! เจียงหลีสำนึกได้ว่าตัวเองเล่นใหญ่เกินไปหน่อย จึงแกล้งกระแอมไอเพื่อปกปิดความกระอักกระอ่วนนี้
จริงๆ อย่าโทษนางเลย!
ข่าวนี้ช่างน่าตกใจและกะทันหันเกินไป
คำพูดของเว่ยจี๋ปลุกความทรงจำที่เลือนรางของนาง ดูเหมือนว่า…นางน่าจะ…พูดแบบนี้จริงๆ ตอนเมาใช่หรือไม่
แต่ทว่านางจำได้รางๆ ว่าเว่ยจี๋ปฏิเสธกลับไปนี่นา!
แล้วสถานการณ์ตอนนี้นี่มันเป็นกระไรกัน
เว่ยจี๋นิ่งเงียบ ท่าทางเช่นนี้ทำให้นางทนไม่ได้
เจียงหลีใช้สมองนึกคิด พยายามอย่างหนักเพื่อทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย “เอ่อ คือ…ตราบใดที่เจ้ากับศิษย์พี่ใหญ่ของข้ารักกันจริงๆ ข้าก็จะไม่คัดค้าน! แหะๆ!”
ทันทีที่พูดจบ เจียงหลีแทบจะตบหน้าตัวเอง นี่นางกำลัง
