พูดถึงเรื่องไร้สาระอะไรอยู่!
อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่เว่ยจี๋กับศิษย์พี่ใหญ่เป็นบุรุษเหมือนกันเลย ตอนนี้เว่ยจี๋เป็นเพียงแค่วิญญาณชั่วร้ายตนหนึ่ง ศิษย์พี่ใหญ่มองไม่เห็นเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และก็ไม่รู้ว่าเว่ยจี๋มีตัวตนอยู่ ดังนั้นจะรักกันได้อย่างไร
หรือว่า ทุกอย่างเป็นเพียงความปรารถนาของเว่ยจี๋แค่ฝ่ายเดียว เจียงหลีคาดเดาในใจ
“ความรักหรือ” ในที่สุดเว่ยจี๋ก็ไม่เงียบอีกต่อไป แต่ใบหน้าของเขากลับเผยรอยยิ้มประชดประชัน “ข้าไม่รู้ว่าความรักคืออะไร รักคือความรู้สึกเยี่ยงไร”
รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความประชดและอ้างว้าง รวมทั้งความเจ็บปวดที่ไม่อาจปิดบังในดวงตาของเขาได้
ความเจ็บปวดในดวงตาของเว่ยจี๋ ทิ่มแทงเข้ามาในดวงตาของเจียงหลี
นางค่อยๆ ขยับเข้าไปนั่งลงข้างกายเขา แล้วอยู่เป็นเพื่อนเขาอย่างเงียบๆ
“เจ้ารู้ไหมว่าข้าเกิดมาในครอบครัวแบบไหน” ทันใดนั้นเว่ยจี๋ก็เอ่ยขึ้น
เจียงหลีนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เว่ยจี๋ไม่เคยพูดเรื่องอดีตของเขาให้นางฟัง ครั้งนี้เป็นครั้งแรก และบางทีอาจจะเป็นเพียงแค่ครั้งเดียวก็ได้
และสิ่งที่เขาต้องการก็คือผู้รับฟัง
“ครอบครัวข้าเป็นปุถุชนธรรมดา ธรรมดามากเสียจนใครๆ ก็อยากจะเหยียบย่ำ” เว่ยจี๋ยิ้ม แต่
