แกร่งพอ แม้กระทั่งตัวเองก็จะปกป้องไม่ได้ จึงทำได้เพียงอดทนอดกลั้น ณ สถานที่ฝึกฝนแห่งหนึ่ง ข้าเจอสตรีนางหนึ่ง ตอนแรกข้ายังคิดว่านางไม่เหมือนกับคนอื่น ศิษย์หญิงในสำนักล้วนใช้สายตาละโมบมองมาที่ข้า แต่ตอนที่นางมองข้า แววตาของนางช่างใสซื่อบริสุทธิ์ ตอนนั้นข้าอายุสิบเจ็ดแล้ว หลังจากที่ชีวิตผ่านความเจ็บปวดทุกข์ทรมานมามาก ข้าก็จินตนาการถึงอนาคตที่มั่นคง คิดว่าสวรรค์คงจะหยุดทรมานข้า บาปกรรมของข้าควรจะหยุดอยู่แค่นี้”
“จากนั้น ในขณะที่ข้ากำลังซาบซึ้งว่านางไม่เหมือนผู้อื่นอยู่นั้น เมื่อนางใจดีกับข้า แต่ความเป็นจริงนั้นกลับปลุกข้าให้ตื่นขึ้นอย่างรุนแรง ปรากฏว่านางจงใจเข้าใกล้ข้า เพียงเพราะนางต้องการหลอกให้ข้าไปแลกเปลี่ยนวิชาปลุกเสกหุ่นกับคนแก่วิปลาสในถ้ำ”
เจียงหลีอ้าปากพะงาบ อยากพูดอะไรสักอย่างแต่ก็พูดไม่ออก
ชะตากรรมของเว่ยจี๋ช่าง…
“เจ้าเดาสิว่าข้าไปหรือไม่” จู่ๆ เว่ยจี๋ก็หันกลับมามองนางด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
