หนึ่ง จะไปทำอะไรได้ สตรีสำส่อนนั่นบังคับให้ข้าใช้มือใช้ปาก หากไม่ได้ดั่งใจ นางก็จะตีข้าจนเกือบตาย แต่นางก็สรรหาทุกวิถีทางไม่ให้ข้าตายไปง่ายๆ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ร่างกายของเจียงหลีก็รู้สึกชาวาบ เรื่องราวในอดีตของเว่ยจี๋ช่าง…
“ข้าอดทนภายใต้การทรมานของนางจนอายุสิบเอ็ดขวบ บางทีนางอาจจะเบื่อแล้วก็ได้ ในงานเลี้ยงงานหนึ่ง สหายของนางคนหนึ่งตกหลุมรักข้า ข้ายิ่งเหมือนสินค้าชิ้นหนึ่งเข้าไปใหญ่ ถูกส่งตัวให้ไปอยู่ในมือของสตรีคนที่สอง” เว่ยจี๋หัวเราะเยาะตนเอง “สิบเอ็ดขวบ ข้าก็ยังทำอะไรไม่ได้ เพื่อตอบสนองตัณหานางคนนั้น และเพื่อให้มีชีวิตรอดกลับมาแก้แค้นพวกนาง ข้าจึงใช้วิธีทั้งหมดที่เรียนรู้ในสองปีที่ผ่านมาเพื่อปรนเปรอนาง จนนางหลงใหลโงหัวไม่ขึ้น จากนั้นข้าจึงวางแผนอยู่เบื้องหลังให้พวกนางสองคนต่อสู้แก้แค้นฆ่ากันตายเสียเอง นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ข้าก็รู้สึกมีความสุขกับการเล่นหุ่นเชิด พวกนางในสายตาข้าก็มิต่างอะไรกับหุ่นเชิด”
“…” เจียงหลีนิ่งเงียบ
เว่ยจี๋เล่าต่อ “สองคนนั้นตายไปแล้ว ข้าคิดว่าในที่สุดข้าก็สามารถหลบหนีจากขุมนรกได้ เมื่อข้ามีอิสระ ข้าก็เริ่มฝึกยุทธ์ เพราะตอนนั้นข้ามัวแต่คิดว่าหากไม่แข็ง
