ใจไป เช่นนั้นเก้าแต้มก็แล้วกัน” เสิ่นฉงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เก้าแต้มก็ไม่เลวเหมือนกัน!” รอยยิ้มของเจียงหลีเปล่งประกายระยิบระยับ
“จิ๊บๆ!” เจ้านกตัวน้อยสีเขียวแกมน้ำเงินบินลงมาจากต้นไม้แล้วมาเกาะบนไหล่ของนาง
ศิษย์พี่ทั้งสามมองนกตัวนั้นด้วยความแปลกใจแต่ก็ไม่พูดอะไร แล้วก็ไม่ถามอะไรด้วย บางที บางทีพวกเขาอาจจะรู้เรื่องนกตัวนี้จากเจียงเฮ่าแล้วก็ได้
“วันนี้เจ้าไปพักผ่อนเถิด พวกนี้ตาข้าทดสอบบ้าง” ซีไหลยิ้มแล้วเอ่ยกับเจียงหลี
เจียงหลีหันไปมองเขา แล้วพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มเช่นกัน “เช่นนั้นคงต้องรบกวนศิษย์พี่รองแล้วล่ะ”
นางบอกลาศิษย์พี่ทั้งสาม เจียงหลีเดินกลับไปที่ใต้ต้นไม้ เหลือบมองเสิ่นฉงแวบหนึ่งแล้วยกไหสุราขึ้นมา
“ศิษย์น้องหญิง” เสียงของเสิ่นฉงดังมาจากข้างหลัง
เจียงหลีหันมามองเขา และเว่ยจี๋ยังคงมองเสิ่นฉงอยู่ตลอดเวลา “ศิษย์พี่ใหญ่ มีอะไรหรือเปล่า”
เสิ่นฉงมองไหสุราในมือของนาง ดูเหมือนจะเคลิ้มไปเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ละสายตาไปอย่างเฉยเมย ยิ้มให้เจียงหลีและส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”
เจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าท่าทางของเสิ่นฉงดูแปลกไป
แต่เขาก็เดินจากไปโดยไม่รอให้เจียงหลีถามอะไรอีก
เจียงหลีเก
