้ายนาง! มิฉะนั้น…ตาย! เสียงคำรามของเจ้าเปี๊ยกแฝงไปด้วยพลังอำนาจของจักรพรรดิที่ไม่อาจขัดขืนได้ เสียงคำรามนี้ของเขาหยุดจิตสังหารของจอมปีศาจทั้งสามที่มีต่อเจียงหลี
เจียงหลียังคงฟังที่พวกเขาคุยกันไม่ออก แต่กลับสามารถรับรู้ได้ว่าเจ้าเปี๊ยกกำลังปกป้องนางอยู่
ถ้าหากว่านางถูกจอมปีศาจทั้งสามทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บล่ะก็ เจ้าเปี๊ยกคงจะฆ่าพวกเขาตายจริงๆ แน่
ภายใต้สายตาที่จ้องมองของเจ้าเปี๊ยก จอมปีศาจทั้งสามค่อยๆ ถอยหลัง แล้วออกห่างจากเจียงหลี แต่ว่ายังไม่ยอมกลับไป
เจียงหลีเดินออกมาจากข้างหลังเจ้าเปี๊ยก มองจอมปีศาจทั้งสาม ทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “ปีศาจวิหค”
ได้ยินหญิงสาวเผ่ามนุษย์เรียกตนเอง ปีศาจวิหคก็เงยหน้ามองนาง
“ข้าอยากรู้เหตุผลที่เจ้าจำเป็นจะต้องเอาตัวเขาไป” เจียงหลีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง นางไม่อยากแยกจากลู่เจี้ย แต่ว่านั่นต้องอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ทำร้ายเขา
ถ้าหากลู่เจี้ยยังอยู่กับนางต่อไป อาจจะได้รับบาดเจ็บหรืออาจจะมีผลตามมาที่รุนแรงกว่า เช่นนั้นนางก็จะยอมให้เขาจากไป…ไปยังตงหลีเป่ยฮวง
“โฮกกก” เจ้าเปี๊ยกส่งเสียงคำรามอย่างไม่พอใจ และเตือนปีศาจวิหค
แต่ว่าเจียงหลีกลับหันไปมองเขา ในสายตาที่สดใส ราวกับทุกสิ่งที
