เอ็นดูออกมา
เผชิญกับสีหน้าที่คาดหวังของเจียงหลี เว่ยจี๋ก็หัวเราะขึ้นมา “ถ้าด้วยความสามารถของเจ้าในตอนนี้น่ะหรือ”
“แน่นอนว่าข้ายังมีคุณสมบัติไม่พอ ดังนั้นถึงต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว!” เจียงหลีกลับมองเขาด้วยใบหน้ายิ้มตาหยีเหมือนว่าเห็นเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น
อืม ทุกสิ่งทุกอย่างมีประโยชน์ของมัน ดีมาก
เจ้าเปี๊ยกเผยรอยยิ้มที่พึงพอใจ
“เจ้าๆๆ!” เว่ยจี๋ถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที แล้วตะโกนเสียงดังว่า “เจ้าคิดอยากจะใช้ข้าเยี่ยงทาสอีกแล้ว!”
“เจ้ายังอยากดื่มสุราบัวหยกน้ำค้างอยู่อีกหรือไม่ อวี้ลู่เนี่ยงน่ะ ยังอยากได้หรือไม่” เจียงหลีพูดด้วยความเย็นชา
“…” เว่ยจี๋ ตายแน่
ยอมประนีประนอมภายใต้การกดขี่ของเจียงหลี เว่ยจี๋รู้สึกว่าตัวเองน่าขายหน้ายิ่งนัก แต่ว่าเพื่อสุราบัวหยกน้ำค้าง เพื่อคนที่กลั่นสุราคนนั้น เขาทำได้แค่ยอมแพ้
“ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็จะเอาข้ามาด้วย คงไม่ได้เอามาเพื่อใช้งานหนักหรอกใช่หรือไม่ ที่จริงถ้าจะใช้งานข้าเยี่ยงทาส ที่ฮวงเสินก็ทำได้ ไม่ต้องจงใจมาถึงที่นี่” เว่ยจี๋ทำหน้ามุ่ยแล้วพู ดขึ้น
เจียงหลีขมวดคิ้ว แล้วพูดด้วยความสงสัยว่า “ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าเหมือนเป็นลูกศิษย์ฮวงเสินมากกว่าเสียอีก”
