ึงว่าเจ้าเปี๊ยกของเจ้าจะสามารถเห็นข้าด้วย สัตว์เดรัจฉานนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ!” เว่ยจี๋ที่ถูกเจียงหลีเรียกออกมาจากไหสุรา แล้วถูกเจ้าเปี๊ยกจ้อง ทันใดนั้นก็ร รู้สึกขนลุกขนพอง
“นี่มันไม่สำคัญ” เจียงหลีพูดอย่างคลุมเครือ
ร่างที่แท้จริงของเจ้าเปี๊ยกคือเซ่าตี้ ก็เป็นธรรมดาที่จะมีความสามารถในสิ่งที่คนอื่นไม่มี แต่ว่าเรื่องนี้นางไม่สามารถอธิบายให้กับเว่ยจี๋ฟังได้
“ใช่แล้ว! ไม่ได้สำคัญ ที่สำคัญก็คือเจ้าจะกลับฮวงเสินเมื่อไหร่” เว่ยจี๋พยักหน้า แล้วพูดเร่งเจียงหลี
“เจ้ารีบร้อนทำไม” เจียงหลีมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ
ตอนที่ออกมา ท่าทางของเขาก็ไม่ได้สนใจอะไร แล้วตอนนี้จะมาร้อนรนอยากจะกลับไป
“ข้า…!” เว่ยจี๋เปิดปากพูด แต่กลับไม่พูดออกมา แล้วพูดอย่างเศร้าซึมว่า “ไม่มีอะไร ว่ามาสิ เจ้าเรียกข้ามามีเรื่องอะไรหรือ”
“ข้าอยากจะถามเจ้าว่าถ้าหากอยากจะสร้างหุ่นกลสัตว์แล้วก็หุ่นเชิดขาย ถือเป็นเส้นทางร่ำรวยได้หรือไม่ แล้วก็คัมภีร์ศาสตร์ลับจำนวนหนึ่งของฮวงเสินก็เอามาขายด้วย” เจียงหลีพูดขึ้น นด้วยแววตาเปล่งประกาย
ที่จริงชายาของเขาก็ฉลาดเฉียบแหลมในด้านการค้าเหมือนกันนะ
เจ้าเปี๊ยกที่อยู่ในอ้อมกอดของเจียงหลี ในแววตาที่เย็นชาที่เผยความรักใคร่
