ส่งเสียงหน่อย” เจียงหลีไม่ยอมเลิกรา
“…” เจ้าเปี๊ยกเบือนหน้าหนีอย่างเย่อหยิ่ง ไม่สนใจคำขอที่เกินไปของนาง
“เจ้าไม่ส่งเสียง ข้าก็จะจั๊กจี้เจ้าแล้วนะ!” เจียงหลีพูดด้วยใบหน้ายิ้ม
!
เจ้าเปี๊ยกขนลุกซู่ แววตาหวาดกลัว เหมือนเห็นภาพอะไรที่น่ากลัว “จิ๊จิ๊ดด!”
เสียงที่น่ารักนี้ ทำให้เจียงหลีดีใจและหัวเราะลั่น
เสียงหัวเราะของนางทำให้สีหน้าของเจ้าเปี๊ยกค่อยๆ มัวหมอง ประวัติที่น่าอายเช่นนี้เขาต้องลบทิ้ง! ลบทิ้ง!
“เจ้าเปี๊ยก เจ้าน่ารักเกินไปแล้วนะ เจ้ากลัวจั๊กจี้นี่เอง!” เจียงหลียิ้มเหมือนกับเด็กที่ได้ของเล่นที่ชอบอย่างไรอย่างนั้น แววตาเปล่งประกายสดใส
“…” เจ้าเปี๊ยก ตายแน่
ทันใดนั้น มือทั้งสองข้างของเจียงหลีก็ยกเจ้าเปี๊ยกขึ้นแล้วเอามากอด แล้วนางก็จุมพิตที่ริมฝีปากเล็กๆ สีชมพูอ่อนของเจ้าเปี๊ยกอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
!
เจ้าเปี๊ยกหายใจไม่สะดวก ตาเบิกโพลงแล้วจ้องมองนาง
แต่ว่าเจียงหลีกลับยิ้มมีเลศนัยเหมือนกับแมวขโมยปลาย่าง เกียจคร้านน่ารักและงดงาม ชั่วพริบตาเดียวเจ้าเปี๊ยกมองจนหลงไปแล้ว
ถึงขนาดที่ว่าตอนที่เขากลับมาได้สติ ก็มาอยู่ข้างเจียงหลีในห้องแล้ว แต่มีบุรุษผิวขาวหน้าตาหล่อเหลาด้วยอีกคน
ไม่! กิเลส!
บุรุษ!
“จุ๊ๆ เจียงหลี นึกไม่ถ
