พูดอะไร เพียงแต่ยกแก้วขึ้นมาดื่ม แขนเสื้อร่นลงมา เผยให้เห็นแขนที่ขาวบริสุทธิ์ ผิวของนางดูบอบบางมาก
เจียงหลีมองแขนของนางแล้วยิ้มในใจ
หญิงสาววังเวิ่นฉิงดูแลตัวเองดีจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าเจ้าของวังคนนี้อายุเท่าไรแล้ว แต่ผิวพรรณกลับยังละเอียดและผุดผ่องราวกับหญิงสาวอายุสิบห้าสิบหกปี
โชคดีที่นางไม่ใช่บุรุษ เป็นธรรมดาที่เสน่ห์แบบนี้ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกอะไร
“แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับวังเวิ่นฉิงของข้า” สักพักหนึ่ง ฉิงเวิ่นถึงได้หัวเราะออกมาเบาๆ
เจียงหลียิ้มแล้วเอาตัวพิงเก้าอี้ ท่าทางเกียจคร้าน ความงามของนางต่างกับคนวังเวิ่นฉิง หญิงสาววังเวิ่นฉิงล้วนแต่ฝึกวิชาเพื่อความงดงาม และผ่านการฝึกฝนอย่างตั้งใจและผ่านการส สั่งสอนต่างๆ ถึงได้มีความงามเช่นนี้ แต่เจียงหลีกลับเป็นความงามที่ได้มาแต่กำเนิด แค่สายตาก็เพียงพอที่จะทำให้หลงใหลได้ และนางก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิชามารยาอะไรมาช่วย นางมีเสน่ห์ มาแต่เกิด
“ท่านก็เป็นคนตรงไปตรงมา พูดจาไม่คลุมเครือ ข้าไม่ชอบคนที่พูดอ้อมไปอ้อมมา… ความขัดแย้งระหว่างวังเวิ่นฉิงกับสำนักหลีหุนจงยังจะมีโอกาสกลับสมานฉันท์กันหรือไม่ ท่านรู้ดีกว่าข้า า ที่ข้าต้องการนั้นก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่หวัง
