ีประลอง ผู้คนมากหลายต้องเช่าเรือ หาช่องทางเพื่อเข้ามาชมดูหุ่นเชิดหลิงหวัง ช่างเป็นภาพที่หาได้ยากจริงๆ
เมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากสนใจอัศวินเกราะทอง เจียงหลียิ้มจนดวงตาหมือนดั่งพระจันทร์เสี้ยว
อย่างไรก็ตาม ทุกคนรอบตัวนาง ไม่รู้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มแปลกๆ ของนางมันสื่อถึงอะไร
ในบรรดาเรือที่ล้อมรอบเวทีประลองจยาเซียน มีเรือลำหนึ่งที่งดงามหรูหราราคาแพง บนเรือนั้นมีชายหนุ่มรูปงาม นั่งบนเก้าอี้จิบชาและกินผลไม้สด มองดูเจียงหลีซึ่งนั่งอยู่บนที่บน นเวทีประลองด้วยความหลงใหล
“สวย! สวยมากจนทำให้ถอนตัวได้ยาก สวยจนใจเต้นระส่ำ” เขาพึมพำอย่างมึนเมาที่สุด
ในเวลานี้ เจียงหลี กำลังคุยกับกงเสวี่ยฮวาและฉินเทียนอี ไม่สนใจสายตาที่มองมานั่นสักนิด
“นี่ เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”
เจียงหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย มองอย่างเกียจคร้านไปที่การแข่งขันบนเวที เมื่อได้ยินคำถามของกงเสวี่ยฮวา นางหันมาและเห็นว่าทั้งกงเสวี่ยฮวาและฉินเทียนอีต่างเบิกตากว้างมองนางด้ วยความสงสัย
“จุดประสงค์ของข้า มันชัดเจนตลอดมิใช่หรือ” เจียงหลียิ้ม
“หา?” กงเสวี่ยฮวายังคงดูงงและสับสน
ฉินเทียนอีก็ดูงุนงงมากขึ้น
เจียงหลีเลิกคิ้ว นึกขึ้นได้ว่าทั้งสองคนไม่
