พิเศษจากเขา ไหวปี้เก็บสายตาอันอ่อนโยน เอ่ยอย่างซื่อตรง “เพราะว่านางน่ามองกว่าพวกเจ้า!”
พรวด!
ฉินเทียนอีกลั้นหัวเราะไม่อยู่
แม้กระทั่งมู่ชิงเหยียนเองมุมปากก็ยกยิ้มเบาๆ
สีหน้าของกงเสวี่ยฮวาหม่นหมองลง มุมปากโค้งขึ้น “ข้า…”
เจียงหลีมุมปากยกขึ้น เดินไปที่แท่นผู้เฝ้าเวทีประลองก่อนใคร กงเสวี่ยฮวาและคนอื่นๆ ก็เดินตามกันมา มองแค่หางตาก็เห็นไหวปี้เดินตามมาด้วย เจียงหลีสั่งโดยไม่ได้หันหน้ากลับ “ “กลับแท่นผู้ตัดสินของเจ้าเถิด”
ไหวปี้ผงะ เก็บเท้าที่ก้าวเข้ามา ศิษย์ของจยาเซียนและศิษย์วังเวิ่นฉิงต่างตื่นตกใจ ส่งเสียง อืม แล้วหันหลังกลับไปยังแท่นผู้ตัดสินของตน
เพิ่งเข้ามานั่ง มู่ชิงเหยียนก็แสดงสีหน้าวิตกกังวลขึ้นมา เจียงเฮ่าอยู่ด้านหลังนาง แต่อยู่ด้านหลังถัดมาอีกสองคน และตามมาด้วยขบวนที่ยาวเหยียด โดยมีถึงหลายสิบคน
วันนี้เป็นวันแรกของงานเลี้ยงเหล่าเซียน เวทีประลองหลายแห่งยังไม่ได้เปิดให้ประลอง
เมื่อเห็นเวทีประลองจยาเซียนมีการแสดงที่น่าติดตาม จึงดึงดูดคนที่ริมทะเลสาบมาห้อมล้อมจำนวนมากอย่างรวดเร็ว คนที่กล้าใช้หินวิญญาณมือเติบ ก็เริ่มมองหาเรือกันแล้ว
“ประมุขเซียน พวกเขามากันครบแล้ว” มู่ชิงเหยียนสีหน้ายังไม่สู้
