เสิ่นฉงจำเวลาออกจากอาณาเขตหลิงอู่ของเจียงหลีกับคุนอู๋ได้ ก่อนที่พวกเขาจะออกมา จึงกลับมายังตำหนักเย่า แล้วเริ่มกลั่นสุราของเขาต่อ
เว่ยจี๋ก็มองด้วยความสนใจอย่างมาก และไม่รู้ว่ามองสุรากลั่นหรือว่ามองคนกันแน่
ในที่สุด เมื่อเจียงหลีกับคุนอู๋ออกมาจากอาณาเขตหลิงอู่ สุราของเสิ่นฉงก็กลั่นเสร็จแล้วเช่นกัน
“ในที่สุดก็ไม่ทำให้ผิดหวัง” ลิ้มรสสุราใหม่ที่กลั่นออกมาหนึ่งอึก ใบหน้าเสิ่นฉงปรากฏรอยยิ้มพอใจขึ้นมา
เว่ยจี๋สูดหายใจเข้าลึกๆ ในดวงตาแสดงความอยากลิ้มรส
แต่น่าเสียดายที่เสิ่นฉงมองไม่เห็นเขา ยิ่งไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา จึงไม่ได้ให้เขาลิ้มรสสุรา
“ศิษย์พี่ใหญ่”
เสียงของเจียงหลีดังมาจากด้านนอก
เสิ่นฉงกับเว่ยจี๋หันศีรษะไปพร้อมกัน เห็นร่างที่มีเสน่ห์สูงเพรียวจากด้านนอกเดินเข้ามา ด้านหลังนาง ยังมีคุนอู๋กับซีไหลเดินตามมาด้วย
“หอมจริงๆ! ศิษย์พี่ใหญ่กลั่นสุราใหม่สำเร็จอีกแล้ว”
เพียงแค่เข้ามา ซีไหลกับคุนอู๋ก็อดไม่ได้ที่จะสูดกลิ่นหอมของสุราที่ฟุ้งอยู่ในครัว
สายตาของเจียงหลีมองไปยังเว่ยจี๋อย่างไม่ทิ้งร่องรอย คนด้านหลังกลับยิ้มมองนางจนคิ้วชนกัน
“สุรานี้ไม่มีส่วนแบ่งของพวกเจ้า” เสิ่นฉงยิ้มกับคุนอู๋และซีไหล
