เอ่ยกับเจียงหลี “สิ่งที่ศิษย์น้องเล็กฝากฝังไว้ ถือว่าข้าไม่ได้ทำให้ผิดหวัง”
“ลำบากศิษย์พี่ใหญ่แล้ว” เจียงหลีขอบคุณจากใจ
เวลานี้เว่ยจี๋ถึงได้เข้าใจ เหตุใดเสิ่นฉงจู่ๆ ถึงได้กลั่นสุรา หึหึ ที่แท้เพราะคุณความดีของเจียงหลีรวมอยู่ด้วย
“การเดินทางครั้งนี้ของพวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เสิ่นฉงเอ่ยถาม
หลังจากจากนั้น คุนอู๋ก็นำเรื่องที่เกิดในอาณาเขตหลิงอู่ครั้งนี้เล่าให้เขาฟังคร่าวๆ
ขณะที่เจียงหลีออกจากตำหนักของเสิ่นฉง ในมือมีไหสุราที่ประณีตสวยงามเพิ่มมาอีกหนึ่งไห
“นี่ เจ้ากลับไปก็ต้องประสานวิญญาณยุทธ์ ถ้าเช่นนั้นให้ข้าอยู่กับเสิ่นฉงต่อไปไม่ดีกว่าหรือ” ระหว่างทาง เว่ยจี๋ลองเชิงเจียงหลี
เจียงหลีกลับไม่หยุดฝีเท้า “เจ้าก็ดูมาตั้งนานแล้ว ก็เรียนไม่เป็นสักที ข้าว่าเจ้าคงไม่มีพรสวรรค์ เช่นนั้นก็ล้มเลิกความตั้งใจเถิด”
“…” เว่ยจี๋ถูกนางโจมตีอย่างหนัก
“ไม่มีพรสวรรค์? ข้าเพียงแค่ไม่ได้พบอาจารย์ที่ดีต่างหากล่ะ” เว่ยจี๋พูดแก้ตัว
เจียงหลีหยุดลงกะทันหัน แล้วหันกลับไปมองเขาแล้วยิ้มกริ่ม
รอยยิ้มนี้ ทำให้เว่ยจี๋เนื้อตัวสั่นเทา
“ตามคำสัญญา เจ้าควรกลับมาสอนวิชาปลุกเสกหุ่นเชิดให้ข้าแล้วมิใช่หรือ” น้ำเสียงของเจียงหลีเบามาก แต่กลับซ
