ร้านขายสุราแถวริมคูน้ำแห่งหนึ่ง
“เถ้าแก่ นำสุราที่ดีที่สุดของปีนี้มาอย่างละไห” เสิ่นฉงกลับไม่รังเกียจเก้าอี้โทรมๆ และเอ่ยกับเถ้าแก่ร้านขายสุราด้วยรอยยิ้มงดงามของเขาเหมือนเดิม
เว่ยจี๋กระซิบถาม “สถานที่แบบนี้สุราที่กลั่นออกมาจะดีกว่าสุราที่ท่านกลั่นได้หรือ”
ราวกับว่าหลังจากที่เคยลิ้มรสการกลั่นสุราทีละหยดแล้ว เขาก็ดื่มได้แค่สุราที่เสิ่นฉงกลั่นเท่านั้น
“ได้เลย!”
ลูกค้ารายใหญ่มาแล้ว เถ้าแก่ร้านสุรายิ้มหน้าบาน
สักพักสุราสี่ห้าไหก็มาวางตรงหน้าเสิ่นฉง ในดวงตาของเสิ่นฉงแสดงความยินดีออกมา ทำให้เว่ยจี๋กลั้นหัวเราะไม่อยู่
สายตาที่บริสุทธิ์ ทำให้เขาสามารถรับรู้ได้ว่าเสิ่นฉงเวลาเจอสุรา จะแสดงความบริสุทธิ์และเรียบง่ายออกมาจากภายในจิตใจ
เสิ่นฉงนำสุราแต่ละไหเทลงอย่างละถ้วย เขาไม่รีบร้อนดื่ม แต่จะค่อยๆ ชิมสี กลิ่น รส และในดวงตาบางครั้งแสดงออกมาเป็นสีที่บ่งบอกถึงความครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
เขาตั้งใจลิ้มรสสุรา ขณะที่เว่ยจี๋กลับมองเขาอย่างจริงจัง เว่ยจี๋ลืมเหตุผลไปแล้วว่าลำบากเพียงใดถึงมาอยู่กับเสิ่นฉงได้ เพียงแต่คิดว่าอยู่กับเขา โลกก็เปลี่ยนมาเงียบสงบลงและ อบอุ่นขึ้นมา
ขณะที่ออกจากร้านสุรา เสิ่นฉงไม่ได้ดื่มสุราหลา
