เครียดเล็กน้อย “ท่านผู้อาวุโส ขอบคุณที่ช่วยชีวิต แต่ได้โปรดอย่าพูดถึงเรื่องทรยศอาจารย์กับข้าอีกเลย”
“เหอๆ!” ดวงตาของคุนอู๋เป็นประกาย และไม่ได้โกรธเคืองเพราะน้ำเสียงของเขา เขายื่นมือไปตบที่หน้าอกของมู่เหยี่ยนฉือหลายทีราวกับไม่ได้ตั้งใจ “เป็นเด็กรู้จักคำว่าความภักดีไม่น้อย ยเลยนะ”
ฮึ่ม!
ดูเหมือนคุนอู๋จะไม่ได้ออกแรงตบ แต่มันกลับตกลงบนตำแหน่งที่มู่เหยี่ยนฉือบาดเจ็บ ราวกับก้อนหินและกลองใหญ่ยักษ์มาทับอยู่ก็มิปาน
เขาสบถความไม่พอใจ ใบหน้าอันหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ แต่เขากัดฟันโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“ไอ้หยา ขอโทษที ไปสัมผัสตรงตำแหน่งที่เจ้าบาดเจ็บเสียนี่” คุนอู๋แสร้งทำเป็นตกใจ
“…” มู่เหยี่ยนฉือแหงนหน้ามองเขาด้วยสายตาลุ่มลึกและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อธิบายไม่ถูก ดูเหมือนกำลังกล่าวโทษคุนอู๋ เพราะเห็นได้ชัดว่าเจตนา
“คิกๆ! ” เจียงหลีกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ทำไมภาพที่มู่เหยี่ยนฉือโดนศิษย์พี่สามกลั่นแกล้งถึงทำให้มีความสุขเช่นนี้
“หรือให้ข้านวดให้เจ้าไหม” คุนอู๋มองไปที่มู่เหยี่ยนฉือด้วยความจริงใจ
จากนั้น เมินเฉยต่อการปฏิเสธด้วยสายตาของมู่เหยี่ยนฉือ เขายื่นมือออกไปกดหน้าท้องของมู่เหยี่ยนฉือ และออกแรงกด
แคว่ก!
มู่เหยี่ยนฉือส
