ื่องสุราหยกน้ำค้างเร็ว” เว่ยจี๋พูดเร่ง
เจียงหลีนึกขึ้นมาได้ แล้วเอ่ยถาม “ใช่แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ สุราที่ท่านให้ข้าครั้งที่แล้วยังมีอยู่หรือไม่ ข้าดื่มมันไปหมดแล้ว”
“ฮ่าฮ่า…” เสิ่นฉงหัวเราะขึ้นมา “ข้ารู้ว่าศิษย์น้องเล็กก็เป็นคนที่ชอบดื่มสุรา บังเอิญพอดี ข้าเพิ่งกลั่นสุราหยกน้ำค้างใหม่อีกรอบ นี่ข้ามอบให้เจ้าศิษย์น้องเล็ก”
เมื่อพูดจบ เขายื่นมือออกมา ไหสุราชั้นยอดได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าเจียงหลีและเว่ยจี๋
“ที่แท้สุราหยกน้ำค้างก็เป็นท่านที่กลั่นขึ้นมาจริงๆ ด้วย!” เว่ยจี๋มองไปทางเขาอย่างตื่นเต้น
“ศิษย์พี่ใหญ่คิดไม่ถึงว่าท่านกลั่นสุราเป็น” เจียงหลียิ้มเอ่ย
เสิ่นฉงยิ้ม “ก็แค่ความชอบส่วนตัว ไม่มีอะไรมากหรอก”
“สุราที่ท่านกลั่นออกมา มีรสชาติและกลิ่นหอมนุ่มนวลเป็นอย่างมาก” ที่เจียงหลีเอ่ยชมไม่เกินจริงเลย แม้แต่เว่ยจี๋ที่อยู่ด้านข้างก็พยักหน้าเห็นด้วย
เสิ่นฉงอมยิ้ม คำชมของเจียงหลีไม่ได้ทำให้เขาแสดงออกถึงความทะนงและมั่นใจ แต่เขายังคงมีท่าทีที่สุภาพอ่อนโยนทั้งภายในภายนอกเช่นเดิม “หากเจ้าชอบ หลังจากดื่มหมด ก็มาเอาที่ข้า ได้อีก”
“ได้!” คนที่เลี้ยงผีขี้เหล้าอย่างเจียงหลี ตอบรับความปรารถนาดีของเสิ่นฉงอย่างไม่เกรงใจ
