พรากเจ้าไปจากข้าได้
“หลิวหลี ข้าคิดถึงลู่เจี้ย”
!
ทันที่ได้ยินชื่อนี้ เจ้าเปี๊ยกก้มศีรษะด้วยความรู้สึกผิด
เจียงหลีเฝ้าดูการแสดงออกของเขาและอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะหลังจากเห็นความรู้สึกผิดนั้น “เจ้าว่า เขามีหัวใจหรือไม่ กลับชาติมาเกิดใหม่ ก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหนและไม่ยอมบอกข้า กลัว วว่าข้าจะตามไปและพบเขากำลังดื่มสุรา กอดจูบกับสตรีอื่นหรือไง”
“…” เจ้าเปี๊ยกเงยหน้าขึ้นด้วยตกใจและมองไปยังหญิงสาวที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน
เขาส่ายหน้า
“ส่ายหน้า เจ้าส่ายหน้าเช่นนี้หมายความว่าอะไร หรือว่ามีหญิงสาวมากกว่าหนึ่งคน! มีหญิงสาวมากมายเลยสินะ!” เสียงของเจียงหลีแหลมขึ้นในทันใด
“…”
ไม่ใช่!
เดรัจฉานน้อยตัวหนึ่งโอดครวญในใจ
“มันจะมากเกินไปแล้วนะ!” เจียงหลีลุกขึ้นจากเตียงและนั่งลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคือง
เดรัจฉานตัวน้อยตกลงมาจากอ้อมอกของนางและมองไปยังสตรีผู้นี้โดยไม่พูดอะไร
“ข้ารอเขาอยู่ที่นี่อย่างยากลำบาก แต่เขากลับมีหญิงสาวจำนวนนับไม่ถ้วนลับหลังข้า!”
“…”
เดรัจฉานตัวน้อยตกตะลึง
ชั่วครู่ยังแค่หนึ่ง จากนั้นก็มากมาย และตอนนี้ทำไมมันถึงกลายเป็นนับไม่ถ้วนได้เล่า
“ข้าจะไม่รอเขาอีกแล้ว!” ทันใดนั้น เจียงหลีพูดโพล่งขึ้น
แค่วก!
เตียง
