หินที่อยู่ด้านล่างของเจ้าเปี๊ยกเว้าลึกลง และในกรงเล็บของเขามีเศษหินติดอยู่
“เอ๊ะ หลิวหลี เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ข้าแค่พูดถึงชายหลอกลวงคนนั้น ไม่ได้ว่าเจ้าสักหน่อย เจ้าโมโหทำไม” เจียงหลีกะพริบตาและมองไปยังเจ้าเปี๊ยกอย่างประหลาดใจ
“…”
เจ้าเปี๊ยกสูดหายใจเข้าลึกๆ สะกดจิตตัวเอง ไม่โกรธ! ไม่โกรธ! ไม่โกรธ!
เมื่อเห็นท่าทางของเจ้าเปี๊ยกเช่นนี้ รอยยิ้มที่นึกสนุกก็ผุดขึ้นในดวงตาของเจียงหลี
ในเมื่อใครบางคนอยากเสแสร้งต่อไป ก็จะค่อยๆ เล่นเป็นเพื่อนเขาก็แล้วกัน ดูสิว่าจะทนได้นานแค่ไหนเชียว!
…
