่ถึงเขาจะเป็นแบบนี้ ก็ได้ใช้ความพยายามอย่างหนักหน่วงเพื่อมาอยู่ข้างกายนาง นางจะไม่ยอมให้ใครมาพรากเขาไปเด็ดขาด
ปีศาจ ก็ยอมไม่ได้!
เมื่อได้ยินเว่ยจี๋โน้มน้าวให้เจียงหลีส่งตัวเขากลับไป แววตาของเจ้าเปี๊ยกเปลี่ยนเป็นความอาฆาตที่พร้อมจะฆ่าคนได้เสมอ
“เจ้านะเจ้า เมื่อถึงเวลานั้น ทำให้เผ่าปีศาจโกรธแล้วมาหาเรื่องเจ้า เจ้าจะรับมืออย่างไร หรือว่าเจ้าอยากจะเป็นชนวนให้เผ่ามนุษย์กับเผ่าปีศาจต่อสู้กันอย่างนั้นหรือ” เว่ยจี๋ถามด้วยคว วามโมโห
“ข้ามีแผนอยู่ในใจ” เจียงหลีพูดเสียงเบา
เว่ยจี๋จนปัญญา ถอนหายใจด้วยความไม่พอใจ และเมินเฉยใส่นาง
“พวกพี่ชายข้าล่ะ” เจียงหลีถามพลางเงยหน้าขึ้น
เว่ยจี๋ยิ้มเยาะ “เจ้ายังจำพี่ชายของเจ้าได้อยู่หรือ”
“หยุดประชดข้าได้แล้ว” เจียงหลีกลอกตาใส่เขา
บรรยากาศที่ปรองดองเช่นนี้ ทำให้เจ้าเปี๊ยกเริ่มเกาฝ่ามือของใครบางคนอีกครั้ง แต่เจียงหลีถือว่าการกระทำนี้เป็นพฤติกรรมแปลกๆ ของเจ้าเปี๊ยกมาโดยตลอด และในที่สุดก็เข้าใจว่านี่ไม ม่ใช่พฤติกรรมที่แปลก แต่กลับเป็นการแสดงออกที่หึงหวงของชายคนหนึ่ง
กลายเป็นสัตว์เดรัจฉานแล้วยังจะหึงหวงมากเช่นนี้อีก! หึงหวงให้อกแตกตายไปเลย! เจียงหลีพูดคนเดียวในใจ
“ข้าให้พวกผู้อาวุโสพาพวก
