ว่าเนื้อมันจะหลุดออกไปหนึ่งชิ้นเสียเมื่อไหร่เล่า”
“ข้าไม่ยินยอม” เจียงหลีมีสีหน้าเย่อหยิ่ง
พูดอะไรไร้สาระ ผู้ชายของนาง ยกเว้นนางที่ได้สัมผัส ใครก็ตามที่กล้าแตะต้อง นางจะตัดมือทิ้งเสีย!
“ชิ!” เว่ยจี๋ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับนางอีก
“เจ้ามาทำไมรึ” เจียงหลีเงยหน้าถามเขา
เว่ยจี๋กลับยิ้มชั่วร้ายออกมา “เจ้าไปหาเรื่องใครที่ข้างนอกมารึเปล่า คิดไม่ถึงว่าจะมีคนเข้ามาแก้แค้นเจ้าในดินแดนผนึกมาร”
“หืม” เจียงหลีหรี่ตา สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมา
“สงสัย เจ้าคงจะยังไม่รู้สินะ” เมื่อเห็นสีหน้าของนาง เว่ยจี๋จึงหัวเราะสะใจยิ่งขึ้น
“เจ้ารู้ได้อย่างไร” เจียงหลีเอ่ยถาม
เว่ยจี๋เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเกียจคร้าน “ทุกหนทุกแห่งในดินแดนผนึกมารต่างก็มีวิญญาณชั่วร้ายอาศัยอยู่เต็มไปหมด และไอดุร้ายที่แผ่กระจายพวกนี้คอยเป็นหูเป็นตาให้กับวิญญาณชั่วร้ายระ ะดับสูง”
เจียงหลีหรี่ตาและถามอีก “นอกจากคนที่ต้องการฆ่าข้าเข้ามาแล้ว ยังมีข่าวคราวอะไรที่เกี่ยวกับข้าบ้าง”
“นอกจากคนที่ต้องการปลิดชีวิตเจ้าแล้ว ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่มาเพื่อเจ้า” เว่ยจี๋กล่าว
ฉิบหาย!
เจียงหลีกระโดดพรวดลงจากเตียงแล้ววิ่งออก
