ไปข้างนอกสุสาน
“นี่ เจ้าจะไปไหน” เว่ยจี๋หันตัวมองเงาหลังของนาง “เจ้าไม่กลัวว่าออกไปจากที่นี่แล้วจะโดนตามฆ่าหรือ”
เจียงหลีหยุดชะงัก ผินหน้ามองเขาเผยรอยยิ้มซุกซน “ในดินแดนผนึกมารแห่งนี้ ข้ายังต้องกลัวพวกมันตามมาฆ่าข้าอีกหรือ”
เอ่อ!
เว่ยจี๋อึ้งกิมกี่ ในใจรู้สึกถึงลางสังหรณ์ขึ้นมาทันที
ผลคือ เมื่อเจียงหลีออกไปอีกครั้ง และคำพูดที่ทิ้งเอาไว้ก็ทำให้เว่ยจี๋รู้สึกเหมือนกำลังขุดหลุมฝังตนเอง
“ไปเรียกพวกผีเฒ่าสักสี่ห้าตนออกมาอาบแดดดีกว่า ถือเสียว่าได้หาอะไรทำยืดเส้นยืดสายสักหน่อย”
…
ภายในอาณาเขตจื๋อจั้ง บรรดาผู้ที่สับสนในตอนแรกดูเหมือนจะรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ และถอยห่างออกไปอย่างเงียบๆ
“หึ! ไอ้คนพวกนี้แหละที่แย่งจำนวนรายชื่อพวกเรา!”
“ชู่ว เบาเสียงหน่อย มองไม่เห็นหรือว่าตอนนี้พวกเขากำลังเตรียมตะคุ่มเหยื่ออยู่”
“พวกป้อมปราการเฟยอวิ๋นและพวกฮวงเสินมีความแค้นอันเก่าก่อน ตอนนี้เผชิญหน้ากันแล้ว ทั้งยังถูกกักขังไว้ที่นี่อีก ต้องไม่ผ่านไปได้ง่ายๆ แน่นอน”
“เช่นนั้นพวกเราควรทำเยี่ยงไร”
“ยังต้องทำอะไรอีก ดูละครกันไปเงียบๆ อย่างไรเล่า”
“…”
หลังจากเข้าใจโดยมิได้นัดหมาย ผู้คนจากหลายกลุ่มอำนาจก็รวมตัวกันและถอยห่างออกไป
เ
