ได้ไม่กี่ปี ก็บรรลุหลิงหวังขั้นสามแล้ว!”
“…” เจียงเฮ่าไม่ได้อธิบาย เขาฝึกฝนได้รวดเร็วมาก เป็นเพราะเขามีร่างกายที่พิเศษ
“ถึงแม้จะเป็นหลิงหวังขั้นสาม แต่ก็ยังห่างกันอยู่สองขั้น” ฉินเทียนอีเอ่ยเตือน แล้วพูดกับเจียงเฮ่าต่อ “ตอนที่ข้าอยู่ในตำหนักหลีหั่ว ก็เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของอวิ๋น นเซียว”
“เจียงเฮ่า พี่ใหญ่ของเจียงหลี” อวิ๋นเซียวหยุดก้าวเดิน สายตาเย่อหยิ่งของเขามองไปที่เจียงเฮ่า
เขามองปราดเดียวก็จำเจียงเฮ่าได้แล้ว นี่ก็อธิบายได้ว่า ไม่กี่ปีมานี้ พวกเขาป้อมปราการเฟยอวิ๋นก็ได้สืบสาวราวเรื่องสองพี่น้องคู่นี้มาชัดเจนดีแล้ว
เจียงเฮ่าเม้มริมฝีปาก แววตาแข็งกร้าว
มุมปากของอวิ๋นเซียวเผยรอยยิ้มเย็นชาหยามเหยียด เขาไม่มองคนอื่นเลยสักคน จากนั้นจึงเอ่ยเสียงนิ่งขรึม “ผู้ใดที่ไม่เกี่ยวข้อง ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าหนีเป็นครั้งสุดท้าย”
กงเสวี่ยฮวาไม่พอใจ แล้วลุกออกมา “อวิ๋นเซียว ชื่อนี้ช่างเหมาะกับสีหน้าผยองของเจ้าเสียจริง”
“วังเทียนอู่กงก็เข้าร่วมกับเขาที่นี่ด้วยหรือ” อวิ๋นเซียวยังคงไม่แลตามองกงเสวี่ยฮวา
ราวกับว่า ในสายตาของอวิ๋นเซียว ตำแหน่งน
