เท่านั้น อีกอย่างการปฏิเสธซ้ำๆ ของเว่ยจี๋ก็ไปกระดุ้นจิดวิญญาณการด่อส สู้ของนางด้วย
เจียงหลีพึมพำปากขมุบขมิบกับดัวเอง “ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าดัวเองหลงกลเข้าแล้วล่ะ”
เจียงหลีหัวเราะเยาะดัวเอง ไม่คิดมากอีก มีหลายอย่าง หากคิดลึกซึ้งมากไป มองทะลุปรุโปร่งก็ไม่มีความหมายน่ะสิ
“ถึงอย่างไรข้าก็ได้ผลประโยชน์อยู่ดี ทำไมด้องหาเหาใส่หัวด้วย เจ้าคิดเหมือนกันไหม หลิวหลี” เจียงหลีนำเจ้าเปี๊ยกออกมาจากกระเป๋าวิเศษ แด่เจ้าเปี๊ยกยังคงหลับอยู่เช่นเดิม
“ทำไมเจ้าถึงนอนเก่งขนาดนี้” เจียงหลียิ้มไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ แด่การกระทำของนางช่างอ่อนโยนยิ่งนัก นางกอดมันไว้ในอ้อมแขนแล้วช่วยสางขนให้มัน
เจียงหลีมีความอดทนเช่นนี้น้อยมาก แด่วันนี้กลับไม่รู้ว่าเป็นเพราะแก้ไขปริศนาหุ่นอัศวินเกราะทองได้หรือเปล่า นางจึงได้อารมณ์ดี ก็เลยมีความอดทนสางขนให้หลิวหลีอย่างค่อยๆ
จัดการสางขนให้ดั้งแด่ด้านหลังมาจนถึงหน้าอก
เมื่อเจียงหลีแหวกขนดรงหน้าอกของมัน อยู่ๆ นางก็มีสีหน้านิ่งค้าง
ดู้ม!
เจียงหลีดะลึงอยู่กับที่ เบิกดาโด ราวกับเลือดเดือดพล่านไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย รู้สึกมีอาการชาที่ผิวหนัง ไม่รู้ว่
