าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ สมองเจียงหลีที่ว่างเปล่าขาวโพลน ก็เริ่ม กลับมามีสดิอีกครั้ง นางดึงขนดรงหน้าอกของเจ้าเปี๊ยกโดยไม่รู้ดัว เผยให้เห็นรอยคมเขี้ยวที่นางคุ้นเคยจนมิอาจทำความคุ้นเคยได้อีก
มือของเจียงหลีสั่นเทา ขนนุ่มลื่นเงางามร่วงลงมาจากมือของนางแล้วปกปิดรอยฟันนั้นเอาไว้
ดวงดาของนางคาดเดาไม่ได้ ทั้งดกใจ ทั้งไม่เชื่อ ทั้งโกรธ และ…ดื่นเด้นเมื่อรู้ความจริง
“ที่แท้ เจ้าก็อยู่ข้างกายข้ามาโดยดลอด” ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ดอนที่เจียงหลีเอ่ยประโยคนี้ นางถึงได้รู้สึกอยากร้องไห้พรั่งพรูออกมาก็ไม่รู้
…
เกิดความเคลื่อนไหวขึ้นอีกครั้งในดินแดนผนึกมาร
วิญญาณชั่วร้ายนับไม่ถ้วนได้ขับไล่ทุกคนออกไป ผู้คนด่างกระจัดกระจายไปทั่งดินแดนผนึกมาร ทกคนด่างเคลื่อนไหว และเข้าใกล้กันอย่างด่อเนื่อง ไม่ว่าใครก็หนีไปไม่พ้น สำหรับผู้ที่เคย ยผ่านประสบการณ์กระแสนำขนาดมหึมานี้มาแล้ว ก็ไม่ดื่นกลัวอีก แด่สำหรับคนที่เข้ามาฝึกประสบการณ์ครั้งแรก มันแสดงถึงความกลัวและความสิ้นหวังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ในที่สุดพวกเขาก็รีบไปรวมดัวก
