“ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่”
เว่ยจี๋มองเจียงหลีอย่างหวาดกลัว เห็นได้ชัดว่าฉากเมื่อครู่นี้ทำให้เขาตกตะลึงพรึงเพริด
“ข้า…” เจียงหลีก็อึ้งไปเหมือนกัน นางไม่สามารถตอบคำถามนี้ของเว่ยจี๋ได้ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ได้ หรือว่า…เป็นเพราะวิญญาณจักรพรรดินั่น หรือว่าจะเป็น…
เจียงหลีขมวดคิ้วมุ่น และส่ายศีรษะ ไม่สามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ได้
“นี่…”
เมื่อเห็นว่านางเอาแต่ส่ายหน้า แล้วก็เอาแต่ครุ่นคิดเงียบๆ เว่ยจี๋จึงตั้งสติแล้วขยับเข้ามาใกล้นาง
เจียงหลีเงยหน้ามองเว่ยจี๋ที่ขยับเข้าใกล้ แต่นางกลับถอยหนีไป
ยากนักที่จะเห็นท่าทางตกใจสั่นเหมือนลูกนกของเว่ยจี๋แบบนี้
“เจ้าไม่รู้จริงๆ หรือว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เว่ยจี๋ถามต่ออย่างไม่ท้อถอย
“ไม่รู้” เจียงหลีส่ายหน้า
ถึงจะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่คิดเอาความอีก ถึงอย่างไรก็ไม่ได้เป็นอันตรายใดๆ ทันใดนั้นเจียงหลีก็หัวเราะขึ้นมา แล้วแกว่งไหสุราเปล่าในมือเล่นอย่างนึกสนุก “สงสัย เจ้าคงออกไปจากดิน นแดนผนึกมารกับข้าได้แล้วล่ะ”
“ข้าไม่ไป!” ดวงตาทั้งคู่ของเว่ยจี๋หดลง แล้วรีบถอยออกไปไกลอย่างรวดเร็ว
“เจ้าคิดว่าข้าต้องการคำยินยอมจากเจ้าหรื
