ลงราวกับถูกเงาปกคลุมทันที
เขาเริ่มแข็งทื่อ เงยศีรษะขึ้นโดยไม่รู้ตัวและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แต่เห็นเพียงเมฆสีดำขนาดใหญ่เคลื่อนผ่านศีรษะของเขา
“นี่มันอะไรอีกเนี่ย!” เขาร้องเสียงหลง
แต่ในชั่วพริบตา เงาที่ปกคลุมเขาเคลื่อนไปข้างหน้าและข้ามผ่านเขาไปไม่สนใจเขาอีก
แต่ทว่า สีหน้าของเขากลับยิ่งดูย่ำแย่มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วพูดกับตัวเองด้วยความสะพรึงกลัว “ที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่! ข้าอยากออกไป ข้าจะออกไป!”
…
เจียงเฮ่าที่รีบวิ่งไปที่จุดศูนย์กลางอย่างไม่หยุดหย่อน แต่อยู่ๆ เขาก็หยุดฝีเท้าแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า
เมฆปีศาจกลุ่มนั้นซึ่งเต็มไปด้วยไอน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ เคลื่อนผ่านศีรษะของเขาไป เจียงเฮ่าขมวดคิ้ว นี่มันอะไรกัน
คราวก่อนเขาไม่เคยเจอสิ่งนี้ในดินแดนผนึกมาร
ที่เขาสนใจ เป็นเพราะว่าเขารู้สึกถึงไออันน่าหวาดกลัวบางอย่างที่ออกมาจากเมฆปีศาจนั่น
แต่ทว่า ถึงแม้จะไม่เคยมีเรื่องเกิดขึ้น เจียงเฮ่าก็ไม่อยากคิดมาก แล้วรีบเดินหน้าต่อไป การเข้ามายังดินแดนผนึกมารเป็นครั้งที่สอง เจียงเฮ่าก็คุ้นเคยกับวิญญาณชั่วร้ายที่นี่เป็นอย ย่างดีแล้ว จึงสามารถหลบหลีกสถานที่ที่อันตรายไปได้
