อย่างดาย
เวลาช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ในชั่วพริบตา หนึ่งเดือนครึ่งผ่านไปนับตั้งแต่การเปิดดินแดนผนึกมาร
ในช่วงเวลานี้ ทุกคนทำตามกฎกติกาและมุ่งหน้าเข้าสู่ศูนย์กลาง
แน่นอนว่าย่อมต้องมีคนที่เจอเข้าด้วยกัน
ยกตัวอย่างเช่น…
ท่ามกลางป่ารกทึบ คนประมาณหกเจ็ดร่างผุดขึ้นจากทุกทิศทุกทาง มาบรรจบกันที่พื้นที่ว่างตรงกลาง ในที่โล่งนี้ มีคนยืนไพล่มืออยู่ข้างหลัง เมื่อมีคนหลายคนเดินเข้ามา พวกเขาทักท ทายเขาทีละคน และเรียกเขาว่า ‘ศิษย์พี่อวิ๋นเซียว’
คนเหล่านี้ซึ่งสวมชุดคลุมสีขาวและสีน้ำเงิน ล้วนเป็นศิษย์ของป้อมปราการเฟยอวิ๋นทั้งสิ้น
“มีข่าวคราวหรือไม่” ใบหน้าของอวิ๋นเซียวดูเย็นชา โครงหน้าเด่นชัด มีความเย่อหยิ่งที่ไม่มีใครเทียบได้ในสายตาของเขา
หลายคนมองหน้ากันและส่ายหน้าช้าๆ
คำตอบนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สิ่งที่อวิ๋นเซียวต้องการ เขาขมวดคิ้วและสูดลมหายใจด้วยความเย็นเยียบ “พวกสวะ!”
คนพวกนี้ไม่กล้าตอบโต้ในขณะที่เขากำลังด่ากราด ต่างก็พากันก้มหน้าเงียบๆ โดยไม่พูดสิ่งใดออกมา ทันใดนั้น เงาสีดำก็ปกคลุมพวกเขาไว้ อวิ๋นเซียวและคนอื่นๆ มองขึ้นไปก็เห็นเมฆปีศ
