ส่วนน้อยที่จะเดินเข้ามาถึงที่นี่ และคนที่สามารถทำลายกิเลสให้พวกเขาได้ก็ยิ่งมีน้อยลง ให้อดใจรอหรือ คงอยากรอนักล่ะ… ตอนนี้ มีเพียงความหวังเดียว แล้วพวกเขาจะปล่อยไปได้อย่างไร
“ไม่ไปแล้ว” เว่ยจี๋หุบยิ้ม เขามองเจียงหลีด้วยสายตาดำดิ่ง “เวลาของเจ้ามีไม่มากแล้ว ยังเหลืออีกสองปี หากเจ้าอยากเรียนวิชาปลุกเสกหุ่นเชิด ต่อให้มีพรสวรรค์เหนือใคร ก็เรียนรู้ได้เพียงหยิบมือเท่านั้น เจ้าเร่งทำเวลาเรียนให้มากขึ้นกว่านี้อีกหน่อยเถอะ”
ทันใดนั้นเจียงหลีก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด “มีหนทางใดบ้าง ที่สามารถพาเจ้าออกไปจากดินแดนผนึกมาร โดยที่ไม่ต้องให้เจ้าหายไปไหน”
“หืม” เว่ยจี๋อึ้งไปชั่วขณะ
หลังจากนั้น เพราะเจียงหลีเขาจึงหัวเราะจนน้ำตาไหลด้วยความแปลกใจ “อย่าว่าแต่ข้าจะยอมหรือไม่ยอมออกไปกับเจ้าเลย ต่อให้ข้ายอมไป เจ้าก็ไม่มีความสามารถนี้อยู่ดี นอกเสียจากว่าเจ้าเป็นเจ้าของของโลกใบนี้ หรือมีความสัมพันธ์พิเศษกับบรรพบุรุษผู้สร้างโลก เช่น…ภรรยาหรือไม่ก็บุตรสาว”
“…” เจียงหลีนิ่งเงียบ
ผ่านไปสักพัก นางจึงเอ่ยถาม “ที่เจ้าพูดเมื่อครู่นี้ หมายความว่าอย่างไร”
เว่ยจี๋ยกสุราขึ้นมาหนึ่งไห แล้วโยนให้เจียงหลี นางรับไว้แล้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ดินแดนผนึกม
