บทที่ 414 แก่นแท้ทองคำมังกรขาว ศิษย์พุทธะมาเยือนอีกครั้ง!
ซั่วฮ่วนจากไปด้วยใจที่มิอยู่กับเนื้อกับตัว
ลวี่หยางหาได้ใส่ใจ รู้ดีว่าสหายร่วมมรรคผลทั้งในชาติภพก่อนหน้าและชาตินี้ต้องการเวลาเพื่อที่จะทำใจ ดังนั้นก็เลยปิดด่านต่อไป หยิบขวดแก้วผลึกขึ้นมาหนึ่งใบ
“แก่นแท้ทองคำมังกรขาว”
การเดินทางสู่ตำหนักมังกรในครานี้ ลวี่หยางนับว่าคว้ากำไรเต็มสองมือ เพียงแดนมงคลเสวียนตูแห่งเดียว ก็เพียงพอให้พลังฝีมือของเขาก้าวขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง
เมื่อจิตคิดเพียงครู่เดียว คัมภีร์ร้อยชาติพลันปรากฏขึ้นต่อหน้า
กลืนลงคำเดียว!
“กำลังคำนวณประสบการณ์ของ ‘มังกรขาว’…”
“ท่านคือบุตรคนโตของจ้าวมังกร คือผลงานชิ้นเอกของจ้าวมังกร หาใช่กำเนิดจากการสมสู่หยินหยาง หากแต่เป็นจ้าวมังกรชโลมโลหิตหนึ่งหยดบนหัวใจ จึงบังเกิดเป็นท่าน”
ถ้อยคำแน่นขนัดพรั่งพรูขึ้นมาเป็นสาย
ปฏิเสธไม่ได้เลย ว่าแม้จะเป็นบุตรแห่งจ้าวมังกรทั้งคู่ มังกรขาวก็มิใช่ผู้ที่เทียนฉิวจะเทียบได้ เกรงว่าเหตุผลหนึ่งนั้น ก็มาจากรากฐานของมังกรขาวที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเทียนฉิว
หากว่ากันตามความจริง มังกรขาวแท้จริงแล้วหาใช่บุตรของจ้าวมังกรไม่ หากแต่คล้ายร่างจำแลงส่วนหนึ่งของจ้าวมังกร เพียงแต่กำเนิดจิตสำนึกของตนขึ้นมา วิญญาณจึงแยกเป็นอิสระ…โลหิตของเขาจึงใกล้เคียงจ้าวมังกรมิรู้จบ เหนือกว่าเทียนฉิวยิ่งนัก พลังฝีมือในขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ก็ถือว่าอยู่ระดับแนวหน้าแล้ว!
แต่ฟ้ากลับริษยาผู้มี
