พรสวรรค์
สี่ขุมพลังใหญ่ทอดเบ็ดสู่แดนโพ้นทะเล มังกรขาวย่อมไร้หนทางหลีกเลี่ยง จำต้องขึ้นโต๊ะอาหารด้วยตนเอง แม้จะฝืนลิขิตต่อชะตาฟ้า ทว่าท้ายที่สุดก็ยังไม่อาจหลุดพ้น
บุตรคนโตแห่งจ้าวมังกร จบสิ้นด้วยการถูกแบ่งแยกกลืนกิน
“…หืม?”
ทันใดนั้น สายตาของลวี่หยางพลันไหววูบ เพราะพรสวรรค์ของมังกรขาวเหนือกว่าเทียนฉิวยิ่งนัก ดังนั้นเมื่อสี่ขุมพลังจะลงมือแบ่งกลืน ย่อมส่งเจินจวินที่แข็งแกร่งกว่ามาก
ในชาติที่แล้ว ผู้ที่ลงมือกลืนกินเทียนฉิว แม้จะแข็งแกร่งที่สุด ก็เป็นเพียงเจินจวินขั้นกลาง… อั้งเซียวแม้จะอยู่ขั้นปลาย แต่ด้วยถูกขังในแดนยมโลก จึงไม่ได้ลงมือจริง จ้าวมังกรจึงยังมีแรงต้าน… ทว่าครานั้นของมังกรขาว จ้าวมังกรกลับไม่กล้าขยับแม้เพียงครึ่งก้าว…
ทำได้เพียงทอดตามองมังกรขาวถูกแบ่งแยกกลืนกิน
เหตุใดกันเล่า?
จากความทรงจำที่คำนวณออกจากคัมภีร์ร้อยชาติ ลวี่หยางจึงได้คำตอบ
เพราะในเวลานั้น มีเจินจวินขั้นปลายจากนิกายกระบี่ มาเยือนด้วยตนเอง!
เจินจวินจากนิกายกระบี่!
“ผู้มีนามว่า… กังสิงปู้เต้าเจินจวิน!”
เจินจวินผู้นี้ หาได้เหมือนอั้งเซียวผู้ติดค้างอยู่ในแดนยมโลก หากคิดลงมือก็สามารถทำได้โดยไร้ข้อจำกัด จ้าวมังกรจึงมิอาจกล้าเผชิญหน้าตรงๆ
หาไม่แล้ว หากกระบี่นั้นฟาดลงมา ก็เป็นได้ว่าเผ่ามังกรอาจดับสิ้นในคราเดียว!
ในขณะที่ลวี่หยางจดจำชื่ออันสูงส่งของเจินจวินจากนิกายกระบี่ผู้นี้ไว้ในใจ คัมภีร์ร้อยชาติก็ฉายแสงทองอร่ามออกม
