าในที่สุด
“ท่านได้รับพรสวรรค์สีทองแท่นสังหารมังกร!”
“แท่นสังหารมังกร: คือพรสวรรค์ที่ถักทอจากโลหิตและความอาฆาต จำลองภาพที่มังกรขาวในอดีตถูกแบ่งปัน สามารถที่จะกำหนดชะตาชีวิตและโชคชะตาของคนผู้หนึ่งได้!”
ในขณะลวี่หยางปิดด่าน ซั่วฮ่วนก็ยืนอยู่หน้าถ้ำ พลังโทสะในอกหาได้สามารถกดไว้ได้อีกต่อไป ใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย
ที่นี่มันอะไรกัน… ที่บัดซบอะไรกันแน่…
ใครกันที่กำลังวางหมากกับเขา?
หากว่าแดนมงคลหลิงซวีมีมือที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง เช่นนั้นแล้ว คัมภีร์วิถีหมื่นวิญญาณคืนสู่แดนเดิมของข้าจะเป็นเช่นไร? ข้าในตอนนั้น… ได้หนีออกจากโลกหวนซวีสำเร็จจริงหรือ?
หรือว่า… ข้ายังคงอยู่ในโลกหวนซวีเช่นเดิม
ยังอยู่บนโต๊ะอาหารที่เหล่าเจินจวินกำลังกลืนกิน
“…สารเลว!”
ซั่วฮ่วนกัดกรามกรอด ไม่ยอมรับความจริง แต่ก็หลีกหนีมันไม่ได้ เพลิงโทสะในอกประหนึ่งกำลังแผดเผาทะลุทรวง
ทว่าในขณะนั้นเอง
“เหตุใดสหายนักพรตจึงต้องกลุ้มใจนัก?”
ซั่วฮ่วนเงยหน้า เห็นบุรุษหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งสีหน้าเบิกบานเดินเข้ามาเบื้องหน้า บุรุษผู้นั้นไม่คุ้นตา และเขาเองก็มิอาจคำนวณเส้นสายแห่งกรรมที่พันเกี่ยวกับผู้นั้นได้เลย
“ไม่ทราบท่านคือ…?”
“ข้าน้อยไร้นาม”
บรรพชนถิงโยวส่ายศีรษะเล็กน้อย ในโลกนี้เขายังพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่หลังจากผ่านการชำระของคัมภีร์ร้อยชาติแล้ว เขาก็มิได้ผูกกรรมผูกเวรใด หากเขาเอ่ยนามออกไป ย่อมจะเป็นภัยแก่ลวี่หยางได้โดยง่าย
“ขอนอบน้อ
