ในระยะเวลาหนึ่งเดือน ที่เจียงหลีเรียนรู้วิชาสะเทือนฟ้าจากผู้เฒ่าร่างผอม ดูเหมือนจะได้ลิ้มรสชาติความหวานของการถูกขังอยู่ในดินแดนผนึกมาร
วันนี้ หลังจากที่นางฝึกฝนเสร็จแล้ว นางจึงหิ้วสุราอวี้ลู่เนี่ยงหรือสุราหยกน้ำค้างมาหนึ่งกาแล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าเว่ยจี๋ ตั้งแต่คราวที่แล้ว ดูเหมือนเว่ยจี๋จะไม่ได้ควบคุมจำกัด พฤติกรรมของนางอีก อย่างไรเสีย ต่อให้ไม่มีเว่ยจี๋คอยจู้จี้ นางก็ทำได้เพียงเดินเตร็ดเตร่ในพื้นที่บริเวณสุสานของเขาเท่านั้น
วันเวลาผ่านไปเชื่องช้า เจียงหลีก็เข้าใจแล้วว่าหุ่นกลสัตว์ที่ประณีตขนาดนั้นถึงได้ถูกโจมตีจนแตกพ่ายได้อย่างง่ายดาย ที่แท้ หุ่นกลสัตว์เหล่านั้นเป็นของเล่นกิ๊กก๊อกที่เขาท ทำขึ้นมาแก้เบื่อก็เท่านั้น
เจียงหลีมีใจอยากเรียนวิชาปลุกเสกหุ่นกับเว่ยจี๋ แต่ทุกครั้งที่นางเอ่ยถึงเมื่อไหร่ เว่ยจี๋ก็ทำหน้าเมินใส่นางทุกที
“เจ้าจะทำอะไร” แววตาของเว่ยจี๋เบนออกจากกาสุราที่วางอยู่ตรงหน้าของตัวเอง
“ทำข้อตกลง” เจียงหลีตอบตามตรง
เว่ยจี๋ขมวดคิ้ว บนใบหน้าขาวสะอาดงดงามนั้น มองไม่ออกว่าสื่ออารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น
จนผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยขึ้นอย่างนึกสนใจ “ไหนลองพูดมาสิ”
“สุราหนึ่งไห แลกกับการที่เจ้
