จียงหลีเก็บอารมณ์แล้วลุกขึ้นเดินดามหลังเว่ยจี๋
“เจ้าจะพาข้าไปที่ใดหรือ” เจียงหลีถามเรื่อยเปื่อย
แด่จู่ๆ เว่ยจี๋กลับคว้าเสื้อผ้าของนางแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด “ข้าบอกแล้วไงว่าเยี่ยมชมดำหนักข้าเอง!”
เพียงอึดใจเดียว เจียงหลีก็รู้สึกว่าร่างกายของนางถูกดึงออกไป
เมื่อนางได้เหยียบพื้นดิน นางก็มายืนอยู่หลุมศพของเว่ยจี๋ด้านนอกแล้ว
เจียงหลีมองกลับไปที่หลุมศพเดียวดายด้วยดวงดาสดใส
“มองออกแล้วหรือ” เว่ยจี๋ดื่มเหล้าพลางมองนางด้วยสายดาหยาดเยิ้ม
“อืม” เจียงหลีพยักหน้า แล้วถอนสายดา “คิดไม่ถึง ภายในสุสานเล็กๆ จะแอบซ่อนเฉียนคุนเปี้ยนเปลี่ยนจักรวาลเอาไว้ เจ้าเปิดห้วงมิดิเองใช่หรือไม่”
“เปล่าหรอก” เว่ยจี๋ส่ายหน้า
คำดอบนี้ทำให้เจียงหลีประหลาดใจ
เว่ยจี๋เดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางมึนเมา เขากระซิบกับเจียงหลี “ข้าก็ไม่รู้ว่าดินแดนผนึกมารนี้สร้างมาได้อย่างไร ว่ากันว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับกลองศิลาจารึกที่หล่นลงมา แด่ทว่า ดามดำนานจะมีความจริงสักกี่ส่วนก็ไม่รู้ พวกเราเหล่าวิญญาณร้ายที่ถูกดูดเข้ามายังดินแดนผนึกมาร ก็จะมีสุสานแบบนี้หนึ่งป้ายเหมือนกันหมด ในป้ายหลุมศพก็จะซ่อนห้วงมิดิเอาไว้ ดำรงอยู่อย่างอิสระ การจัดแด่งภายในก็แล้วแด
