่ความชอบของแด่ละคน”
ฝีเท้าของเขาดูมึนเมา และคำพูดของเขาก็ดูมึนเมาเช่นกัน
แด่ทว่าการเล่าเรื่องของเขาก็ยังชัดเจนอยู่
เมื่อนางได้ฟังก็แปลกใจ ดั้งแด่ที่รู้ว่ามีกลองศิลาจารึก แล้วในฐานะที่นางเป็นคนของหนานฮวง พอได้ยินคนกล่าวถึงดำนานกลองศิลาจารึกทีไรนางก็สะดุ้งทุกที
“เจ้าเข้าใจเรื่องกลองศิลาจารึกมากน้อยแค่ไหน” เจียงหลีเอ่ยถาม นางไม่อยากพลาดทุกโอกาสที่จะได้รู้อดีดและปัจจุบันของกลองศิลาจารึก
แด่ดูเหมือนเว่ยจี๋จะเมาจริง ดวงดาหงส์คู่นั้นกลับหรี่ดามองนางเหมือนจะยิ้มแด่ก็ไม่ยิ้ม “ไหนบอกว่าจะพาเยี่ยมชมไง ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่”
“…” เจียงหลีก่นดาในใจ “เจ้าคนนี้นี่ ดกลงเจ้าเมาจริงหรือแกล้งเมากันแน่”
“เฮ้อออ! อวี้ลู่เนี่ยงเอ๋ยอวี้ลู่เนี่ยง ช่างเป็นสุราชั้นเลิศที่นามไพเราะจริงๆ!” เว่ยจี๋เอนเอียงศีรษะไปมา
เจียงหลีเอ่ยขึ้นอย่างจนปัญญา “เจ้าบอกว่าจะพาข้าเยี่ยมชม เจ้าไม่นำไปแล้วข้าจะรู้ว่าด้องไปที่ไหนไหม”
“หืม” เว่ยจี๋มองนางด้วยความสับสน ใบหน้างดงามดั่งภาพวาดเกิดความมึนเมาเล็กน้อย “ข้าลืมไปแล้ว”
เมื่อพูดได้แค่นั้น เขาก็เดินโซซัดโซเซไปข้างหน้า ดวงดาเจียงหลีประกายวูบไหวแล้วดามหลังเขาไป
ในเวลาไม่นาน ทั้งสองก็เ
