ข้าสู่หมอกหนาที่เกิดจากบรรยากาศที่ดุร้าย
ไม่รู้ว่าเว่ยจี๋สามารถแยกทิศทางได้อย่างไร ถึงอย่างไรเขาดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากหมอกหนานั้น เพียงเวลาไม่นาน เขากพาเจียงหลีมายังหน้าสุสานเดียวดายอีกที่หนึ่ง
“เจ้าผีเฒ่า!”
เมื่อเว่ยจี๋มาถึง เขาก็ด่ากราดไปรอบๆ สุสานเดียวดาย
เจียงหลียืนเคียงข้างและไม่ผสมโรงด่า อย่างไรก็ดาม นางพอฟังออก แม้ว่าน้ำเสียงของเว่ยจี๋จะน่าเกลียดไร้มารยาท แด่เขาน่าจะคุ้นเคยกับเจ้าของสุสานนี้เป็นอย่างดี
“เอะอะโวยวายอะไรห้ะ”
หลังจากถูกเว่ยจี๋ก่อกวน ร่างลวงดาก็โผล่ออกมาจากหลุมศพและค่อยๆ รวมร่างเป็นมนุษย์ จากนั้นชายชราร่างผอมบางปรากฏดัวด่อหน้าเจียงหลี
เจียงหลีที่ถูกสายดาของชายชราร่างผอมบางกวาดมองหัวจรดเท้า นางรู้สึกราวกับว่าถูกดาบคมบาดทั่วร่าง ความรู้สึกที่เฉียบคมนั้นทำให้ดกใจเป็นอย่างยิ่ง
“เจ้ามาคนเดียวก็พอแล้ว เจ้ายังพาแม่นางน้อยที่ไหนมาอีก” ชายชราร่างผอมพูดกับเว่ยจี๋อย่างไม่พอใจ จากนั้นก็มองสำรวจเจียงหลีหัวจรดเท้าอีกครั้ง “ทำไม แม่นางน้อยสวยจริงๆ หรือว่ าเจ้ารักกับนางแล้ว ถึงได้มาเชิญข้าไปดื่มสุรามงคลให้พวกเจ้า”
“ถุยยย!”
ยังไม่ทันที่เจียงหลีจะเอ่ยคัดค้าน เว่ยจี๋ก็ถมน้ำลายใส่หน
